وبلاگی برای اسطوره ی بالیوود

تولدت مبارك

amit-fan-club — Thu, 15 Oct 2009 04:21:18 GMT

تولد تولد تولد اميت جونم مبارك!

مبارك مبارك تولدش مبارك!

Happy birthday to you

Happy birthday to you Amitabh

Happy birthday to you!

Tum jio hazaron saal

Saal ke din ho pachchas hazar

Bar bar din yeh aaye

Bar bar dil yeh jaaye

Yah meri hai aarezu

Happy birthday to you!

يووووووووووووووووووووووهو! تولده!

سلام به همه! خوب هستين! خوش اومدين!اصلا تعارف نكنين!شما كه غريبه نيستين!چي؟ هديه؟بابا اين چه حرفيه؟شما خودتون يه پا كادويين!ولي شرمنده از سكه كمتر قبول نميكنيم!(به هر حال من در اينده بخوام دكتر اميت شم و ازش حق ويزيت نگيرم بايد يه جوري جبرانش كنم ديگه مگه نه؟)

اول از همه خبر بدم كه برنامه big boss3 حسابي تركونده و ركورد زده!من كه قسمت اولش رو ديدم خيلي خوشم اومد! موضوع اين برنامه اينه كه سيزده چهارده نفر ادم معروف رو به مدت 85 روز تو يه خونه حبس ميكنن كه همه جور امكانات داره اما وقتي ميشه ازشون استفاده كرد كه بيگ باس اجازه بده!و همه تحت نظر هستن حتي توي خواب!
خلاصه به نظر من كه خيلي جالبه! نكته مهم اينه كه امتياز سري سوم اين برنامه با اجراي اميت 2 برابر سري قبل شده كه سليپا اجرا ميكرد و اين موضوع باعث تعجب همه شده اخه معمولا تو اين جور برنامه ها هر سري امتياز پايين تر مياد!

عكساي big boss3:

از اونجايي كه ميدونم ارشيو رو نخوندين با اجازه تون مطالب جالبش رو تو اين اپم گذاشتم!

خوب اين بخش رو اختصاص ميدم به يه سري حقايق در مورد اميت:

آمیتا تو یک خانواده غني از نظر فرهنگی به دنیا اومده.پدرش شاعر و

استاد دانشگاه و اولین هندی ای بوده که از دانشگاهه کمبریج تو رشته

ادبیات انگلیسی دکترا میگیره و آمیتا و آجیتا زمانی به دنیا میان که اون از

انگلیس برگشته بوده و تو دانشگاهه الله آباد تدریس می کرده.مادرش هم

یه سوسیالیست معروف بوده و پدربزرگش(بابای مادرش) هم فارغ

التحصیل وکالت ازیکی از دانشگاههای انگلستان و یکی از بزرگترین وکلا و

وزیر بازرگانی پاکستان بوده.

نکته جالب در مورد پدر و مادر آمیتا اینه که به گفته خود آمیت اونا در خیلی

از مسائل مخالفه هم بودن مثلا باباش هندو بوده در حالیکه مامانش

سیکه (آمیتا و داداشش هر دو هندو هستند).باباش خیلی شرقیه در

حالیکه مامانش به خاطر پرستار انگلیسی که بزرگش کرده از لحاظ فکری

غربیه.پدرش خیلی خجالتی و مادرش خیلی اجتماعیه.پدرش گوشت نمی

خورده اما مامانش عاشقه گوشته (چقدر متفاهم بودن مگه نه؟ )اما این

اختلاف هیچ وقت تو زندگیه اونا اثر نداشته و همین هم مایه تعجب خیلی

ها بوده حتی گاهی آمیت و برادرش فراموش می کردن مامان باباشون

چقدر از لحاظ سلیقه ای با هم متفاوتند.و از نظر آجیتا بزرکترین هدیه پدر و

مادرش به اونا فضای خوب و شادی بود که پدر و مادرش تو خونه به وجود

آورده بودن و باعث به وجود اومدن یه رابطه دوستانه عمیق بین اعضای

خانواده شده بود. خود آمیتا عاشقه مادرشه اکثرا هم میگن قیافش هم

شبیه مامانشه اما از لحاظ اخلاقی کپی برابر اصل باباشه.

وقتی آمیتا به دنیا میاد پدرش تصمیم میگیره اسمش رو بذاره"انقلاب" اخه

مامانش وقتي باردار بوده يه روز كه باباي اميتا خونه نبوده ميره به جاي

شوهرش تو تظاهرات شركت ميكنه كه از شانسش انگليسي ها حمله

ميكنن اما مردم تا ميفهمن اين خانم همسر هاريوانش راي باچانه فراريش

ميدن!يعد دوستاي هاريوانش به تجي ميگن كه چون اون روز همه شعار

ميدادن انقلاب زنده باد تو هم اسم بچه ات رو بزار انقلاب البته دليل ديگه

انتخاب اين اسم هم اين بوده كههاريوانش راي معتقد بوده که با اومدن این

بچه زندگیه اونا خیلی تغییر میکنه و می گفته این بچه حتما آینده خوبی

داره(این یکی رو راست گفته)اما یکی از دوستای صمیمیش به اسم

سومیترا ناندا پانت که اونم شاعر بوده و یه جورایی نقش پدر تعمیدی یا

همون پدر خونده بچه ها رو داشته ازشون میخواد که اسمه بچه رو اون

انتخاب کنه و به اونا میگه که اسمش رو بزارن آمیتا که یه اسم بنگالیه و

معنیش هم میشه روشنایی بی پایان یا نوری که نمی توان آن را خاموش

کرد(the light that can not be extinguished) پدر آمیت هم قبول میکنه. ۵

سال بعد هم که برادر آمیت به دنیا میاد بازم همون دوست باباش اسم

بچه دوم رو انتخاب میکنه و میگه اسمش رو بزارن آجیتا که تقریبا هم معن

یه آمیتاست و یعنی نوری که نمی توان آن را فتح کرد یا خورشید (the light you can not conquer)

)خدا خیر بده این سومیترا رو خداییش فکرشو بکنین به جای آمیتا اسمش

بود انقلاب باچان هرچند که اگه اسمش هر چیزه دیگه هم بود بازم

عاشقش بودم اما واقعا اسم آمیتا برازندشه(

آمیتا خیلی خجالتی و کمرو بوده طوری که حتی خجالت می کشیده

تنهایی بره برای خودش یه خوراکی بخره .البته اینجوری که جایا و

دوستاش میگن هنوزم همین طوریه (خوبه این خجالتیه و اون نقش رو تو

کانک بازی کرده اگه خجالتی نبود دیگه چی میشد)

مدرسه آمیت و آجیتا بیرون از الله آباد بود و اونا هر روز با سرویس میرفتن و

میومدن اما بعضی روزا سرویسشون نمیومده مدرسه دنباله این دوتا آمیتا

هم که خجالت می کشیده تاکسی بگیره تمام اون راه رو پیاده برمیگشته

و برای اینکه آجیتا خسته نشه و وقتی خونه رسیدن چیزی به مامانش نگه

(آخه مامان آمیتا خیلی رو خجالتی بودن آمیت حساس بوده و همه

تلاشش رو می کرده که یه کم از خجالتی بودن پسرش کم کنه) آجیتا رو

هم کول میکرده (وااااااااااااااااااای که چقدر این بچه در راه کسب علم

سختی کشیده). و این خجالتی بودن آمیت تا جایی پیش رفته بوده که

خودش میگه اگه فاصله بین دهلی و کلکته زیاد نبود اون راه رو هم پیاده

میرفتم و سوار قطار نمی شدم.

به گفته آمیت مادرش یه زن کاملا مدرن و امروزی بوده که همیشه طبق

مد پیش میرفته (از مدل موهاش تو عروسیه آمیتا معلومه.آخه اون موقع

کمتر کسی تو هند مدل موهاش این جوری بوده) و حتی موقعی که

پسراش خیلی کوچیک بودن باهاشون مثل بزرگترا رفتار میکرده و بعضی

وقت ها بهشون حرف هایی میزده که بقیه مادر پدرا اون حرفا رو به بچه

های پونزده شونزده سالشون می زدن. و حتی پدر و مادرش از اول آمیتا

رو "مونا" صدا میزدن که یه اسم مرسوم برای صدا زدن پسرای جوونه. و

خود آمیتا هم داداشش رو "بانتی" صدا میزنه.

آمیتا همیشه هوای آجیتا رو داشته و خیلی وقتا هم به خاطر اون با بقیه

دعوا میکرده و اکثرا هم کتک می خورده(آخه یکی نبوده بهش بگه تو که

نمی تونی کسی رو بزنی مگه مجبوری دعوا کنی) یه بار که بعد از کلی

کتک خوردن با چشم گریون میاد خونه و میره پیش مامانش و انتظار داشته

مادرش مثل بقیه مامانا حق رو به پسرش بده و شروع کنه به طرفداری از

پسرش و بد و بیراه گفتن به زمین و زمان مادرش برخلافه انتظار اون بهش

میگه که : "تو باید یه چیزی رو یاد بگیری اونم اینه که اول با خودت بجنگی

و بعدش هم خودت بجنگی."(این یکی از اون جمله های پر مفهومه که به

نظر من خیلی فراتر از درک یه بچه است تازه اونم توی همچین شرایطی.

و واقعا باید به مامان آمیتا به خاطر این روش تربیتیش آفرین بگیم نظر شما

چیه؟

و حالا از اونجايي كه وقت شاديه نه غصه من به جاي نوشتن ادامه خاطرات دفعه پيش اين دفعه خاطرات كالج اميت رو ميزارم !پس اين شما و اين هم دفتر خاطرات اميت:

اون مارش(یکی از دوستام)بود که فکر رفتن به یه مدرسه شبانه روزی رو

تو سرم انداخت و وقتی پدر تصمیم گرفت برای تدریس به دانشگاه دهلی

بره من و بانتی(اجیتا )با هم به کالج شروود اومدیم.

شروود در ابتدا یه کم مشکل برام به وجود اورد.من قبلا از لحاظ درسی

خوب بودم و هميشه جزو سه نفراول مدرسه بودم اما بعد از اومدن به

شروود این کار خیلی سخت شد.نمیدونم شاید به خاطر بالا بودن سطح

استانداردها تو شروود بود. و این موقعیت واقعا برام سخت بود.بعد از یه

مدت تصمیم گرفتم سراغ ورزش برم و تمام سعی خودم رو بکنم تا تو

ورزش بدرخشم.من تو رشته هایی مثل دو صد ، دویست و چهارصد متر ،

پرش طول خوب بودم و وقتی برای اولین بار رفتم روی رینگ بوکس

تونستم کاپ رو ببرم. بانتی هم تو ورزش عالی بود و ما کلی کاپ بردیم.

زمانی که پدر تو دانشگاه کمبریج بود من و بانتی چندتا عکس از خودمون و

کاپ هایی که برده بودیم گرفتیم و براش فرستادیم و وقتی من قهرمان ب

وکس شدم پدر یه کتاب در مورد بوکس برام فرستاد و توی کتاب

نوشت:good hard blows are delights to the mind پدر همیشه به ما

میگفت و ما رو تشویق می کرد که تو هر کاری که انجام میدین باید عالی

باشین.

یکی از اتفاقاتی که خیلی رو من تاثیر گذاشت مربوط میشه به سال دوم

حضور من تو شروود. ماه ژوئن بود و همه داشتن خودشون رو برای جشن

مدرسه آماده میکردن و هر کس هر کاری از دستش برمیومد انجام میداد از

فعالیت های ورزشی گرفته تا تئاتر و موسیقی.همه والدین از نقاط مختلف

کشور میومدن و پدر و مادر من هم قرار بود بیان.به اونا گفته شده بود که

من تو تئاتر مدرسه بازی میکنم. من سال قبل "کندال کاپ" رو به عنوان

بهترین بازیگر برده بودم و دوست داشتم که اون سال هم برنده شم.

در واقع همه مطمئن بودن که من میتونم این کار رو بکنم کاری که تو تاریخ

کالج شروود بی نظیر بود و تا اون موقع کسی نتونسته بود این جایزه رو

برای ۲ سال پیاپی ببره. نمایش نامه یکی از کارهای"آگاتا کریستی "بود به

اسم "and then there were none" که یه نمایش نامه جنایی بود و من

نقش قاضی رو داشتم. بعد از ظهر بعد از آخرین تمرین من احساس

سرگیجه کردم.دکتر من رو معاینه کرد و گفت که سرخک گرفتم و من رو

به یه اتاق جداگانه بردن و بستری کردن.(من که به این میگم

بدشانسی.شما چی میگین رو من نمیدونم!) خیلی دل شکسته

بودم(الهی من فدای دل شکستت بشم!) آخه من تمام این چند ماه رو

تمرین کرده بودم و حالا نمیتونستم بازی کنم.فکر میکردم خیلی بدبختم.

نمی دونستم به پدر و مادرم که این همه راه رو از دهلی میومدن تا اجرای

منو ببینن باید چی بگم. تازه این همه ماجرا نبود! من مجبور بودم تنها تو

یک اتاق بشینم و از این موضوع رنج ببرم و کسی هم نبود که باهاش

صحبت و درد دل کنم آخه هیچ کس اجازه نداشت بیاد پیش من.

غروب بود و اگه درست یادم باشه یک ساعت به شروع نمایش مونده بود.بیمارستان کالج که من توش بودم روی یک تپه بنا شده بود و این

امکان رو به افراد می داد که ساختمان اصلی و تالار کنفرانس رو از اونجا

بینن.من کنار پنجره نشسته بودم و مردی که پرده ها رو بالا میداد و نور رو

تنظیم میکرد نگاه میکردم .خیلی دلم میخواست اونجا باشم. در همین

موقع در اتاق باز شد. آره! اون پدرم بود که من نمیدونم چه طور تونسته

بود با یه اجازه مخصوص از طرف مدیر مدرسه بیاد پیش من تا تو اون

ساعت ها کنارم باشه.این که چه طور تونسته بود اون اجازه رو از مدیر

بگیره رو فقط خودش میدونه!حرفایی رو که اون روز پدرم به من زد کامل

یادم نیست فقط یادمه که روی تخت کنار من نشست و شروع به صحبت

کردن کرد تا حواس من رو پرت کنه و من نتونم صداهایی که از بیرون

میومد بشنوم.این که صدای کسی رو بشنوم که داره دیالوگای من رو

میگه و نقشی رو که فکر میکردم مال منه بازی می کنه خیلی برای من

سخت بود و من رو اذیت میکرد.اما اون روز پدرم بزرگترین درس زندگیم رو

به من داد.چیزی که به من آرامش میده و کمکم میکنه تا بتونم شرایط

سخت رو تحمل کنم.اون گفت:" jeevan main apne man ka ho to achcha hai,apne man ka na ho to zayad achcha"."

اگر چیزی همون طوری که تو میخوای اتفاق میافته که خوبه وگرنه در مورد

اون نگران نباش چون اون از کنترل تو خارجه و تحت کنترل خداوند که قادر

مطلق است و خدا هیچ وقت کاری نمیکنه که برای تو بد باشه."و بعد هم

کلی مثال در این رابطه زد.من اون موقع اونقدر دپرس بودم که نمیتونستم

متوجه عظمت پیامش و حکمتی که پشت حرفاش بود بشم.شما وقتی

۲۰ساله هستین نمیتونین منطقی با مسائل برخورد کنین ولی تو ۳۰

سالگی میتونین و تو ۴۰ سالگی تازه جا افتاده میشین و تو ۵۰ سالگی

مسائل رو میپذیرین. تا چند وقت پیش وقتی به گذشته خودم نگاه میکنم

به اون همه شکست تعجب میکردم که من قدرت مبارزه با این همه

مشکل رو از کجا آورده بودم اما الان میدونم من این قدرت رو از تمام

چیزهایی که از پدر و مادرم به دست آوردم و یاد گرفتم از مدرسه و

ارزشهایی که کودکی من با اونا و اعتقاد به اوناشکل گرفته به دست آوردم

و این چیزیه که میخوام به بچه هام یاد بدم و فکر میکنم تا حدی

هم موفق شدم.

اين هم عكساي اين دفعه كه خيلي هاش رو فكر ميكنم تا حالا نديده باشين و كادوي تولده:

عكساي خانوادگي:

كسي هست اين 3 نفر رو نشناسه:اميت،جايا و ديليپ

پرمير ايمان دارام

اين عكس رو خيلي مي دوستم!

اينم شويتا كوچولويه! چه ذوقي دارن اميت و جايا

وااااااااااااااااي ميميرم واسه اين عكس!ابيشك چه گوگولي بوده!( راستي توجه كردين اميت بيشتر پيش شويتا وايميسته! اينگده خوشم مياد از باباهايي كه دخترا رو بيشتر تحويل ميگيرن!!!)

خوب اين هم اپ اين دفعه!اميدوارم خوشتون اومده باشه!

منتظر نظراتون هستم!

فعلا باييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي!

اميتا.عكس.خاطرات

amit-fan-club — Wed, 09 Sep 2009 13:08:18 GMT

يوهوووووووووووووووووووو!من آمده ام واي واي من امده ام! (بقيه اش

بنا به مسايلي سانسور شده!!!) سلاااااااااااااام به همه! خوب

هستين؟طاعات و عباداتتون قبول حق باشه! اميدوارم نهايت استفاده رو از اين شباي عزيز ببريد و اگه ميشه از من هم يادي بكنين!خلاصه كه التماس دعا دارم!

بابا ايول؛ دست مريزاد! خيلي بزرگوارين ؟ فكر ميكردم به خاطر تاخير طولاني و اپ بدون عكسم كلي دعوام كنين! يه عالمه تشكر هم از محدثه جون ، شيوا جون و شيدا جون و الهام گلم بايد بكنم واسه معرفي سايت واسه اپلود! واقعا دستتون درد نكنه!كلي هاست امتحان كرده بودم كه هيچ كدوم جواب نداده بود! خير از جوونيتون ببينيد مادر!

همون طور كه از عنوان اپ قبلي معلوم بود 2 اگوست روز تولد دوباره

اميتاست! يعني همون روزي كه با تلاش دكتر اودواديا دوباره به زندگي

برگشت و از همون موقع همه اين روز رو هم بهش تبريك ميگن (خوش

به حالش سالي دوبار كادو تولد ميگيره!!!) و بنيانگذار اين موضوع هم

كسي نبود جز جاياي كبير (نگاه نكين قدش كوتاهه! با همين قدش

عشق اميت 2 متري رو مال خودش كرده!!!) كه سال بعد روز دوم

اگوست يه دسته گل با يه كارت واسه اميت ميفرسته كه روش نوشته

بوده تولدت مبارك! هنوز هم هر از گاهي وقتي sense of humor جناب

اميت خان گل ميكنه سن خودشون رو از اون تاريخ حساب ميكنن كه با

اين حساب يه 6 سالي از ابيشك كوچيكتره! (فكر كنم واسه همين تو

كانك اونجوري بود!!!)اولين بار وقتي چند سال پيش تو يه مصاحبه گفته

بود من 21 سالمه طرف مقابلش كه خيلي هم ايكيو بود كلي هاج و

واج مونده بود واسه همين مجبور شده بود كلي توضيح بده! اين اتفاق

مصادف بود با همون موقع كه چني كام و نيشابد رو بازي ميكرد و اونجا

بود كه من به جاي جايا احساس خطر كردم (بس كه ما ایراني ها تو

هركاري دخالت ميكنيم!!!) چون در اين صورت فقط 3 سال با جيا خان

اختلاف سني داشت (البته همين جا بگم كه من عاشق نيشابدم و به

نظرم يكي از بهترين فيلماييه كه تا حالا ديدم!!!) اما فراموش كرده بودم

كه جايايي كه بيست ، سي سال پيش ركا هر كاري كه كرد نتونست

دورش بزنه واميت رو به سمت خودش بكشونه وعشقش رو مال

خودش كنه بيدي نيست كه از اين بادا بلرزه!!!!

اول از همه يه خبر بدم اونم اينه كه فيلم " د لست لير" تو ليست

انتخابي بهترين فيلم جشنواره ملي قرار گرفته! البته مثل روز روشن

بود كه به همچين فيلمي حتما بايد اونجا باشه!

خبر بعدي هم در مورد اينه كه اميتا اجراي برنامه big boss 3 رو به

عهده گرفته!البته سري دوم اين برنامه موفق نبود و بايد ببينيم اميتا

ميتونه با جادوي خودش خاطرات kbc رو دوباره زنده كنه يا نه؟

خوب حالا ميرم سراغ ادامه خاطرات:

اين يه چيز كاملا مشخص و مسلمه كه روز بعد از جراحي و روزي كه

مرخص ميشي سخت ترين روزاييه كه باهاشون مواجه ميشي و بايد

از پسشون بر بياي. كلي روش هاي درماني سخت وقتي كه بيهوشي

،صورت ميگيره كه به خاطر بيهوشي متوجه سخت بودن اين روش

هاي تهاجمي نميشي اما وقتي يه هوش مياي و داروها كمتر ميشه

حالا وقتشه كه اين وظايف رو بدنت به عهده بگيره و به وضعيت موجود

غلبه كنه! يه موضوع وحشتناك كه حالا طبيعت با اين كمك هايي كه تا

حالا بهش شده مي خواد چي كار كنه. سرمايه هايي كه يه هديه ي

طبيعي بودن مورد تهاجم بيگانه هايي قرار گرفتن كه لزوما متعلق به

بدنت نيستن و ديگه اونجوري كه قبلا كار ميكردن ، كار نمي كنن.

سرمايه هايي كه عليه اين بيگانه ها سركشي مي كنن. بعضي

هاشون با سخاوت اين مهمونا رو قبول ميكنن و خيلي هاشون نه. اين

يه جنگ كه خيلي زود رخ ميده و اين همون جنگيه كه ما مجبوريم

باهاش مواجه بشيم و بهش غلبه كنيم نه فقط براي چند روز يا چند ما

و يا چند شال بلكه براي بقيه زندگيمون! (آدم ياد جنگ هاي ستاره اي

ميفته! اين رو گفتم يه ذره حال و هواتون عوض شه!!!)

وقتي من 2 اگوست دوباره زنده شدم بدون شك خيال همه راحت تر

شد اما خيلي زود اضطراب تو چهره همه كساني كه مشغول اداره

سيستم بدني من بودن ظاهر شد. التهاب صفاق تقريبا به همه ارگان

هاي داخلي اسيب رسونده بود! براي همين قرار شد كه براي كنترل

همه قسمت هاي بدنم از مانيتور استفاده كنن! كورتيزون ها كار

خودشون رو كرده بودن ، معده ام خيلي زود پاره شد و نتيجه اش هم

خونريزي داخلي بود. از دكتر كاتان فكر ميكنم اسمشون همين بود

يكي از بهترين متخصص هاي اندوسكوپي تو لندن خواسته شده بود

بياد اينجا و خوشبختانه اونم بعد از كلي اصرار و خواهش قبول كرد.

كلي انتي بيوتيك كه حتي هنوز كسي حق انحصارش رو نداشت

استفاده شد. كلي دستگاه دور و برم بود كه يه صداي ريتميك عجيب

و غريب رو تو اون اتاق تنگ و شيشه اي icu مي ساخت!

خواهر اماريا كه خيلي مهربون و دوست داشتني بود به همراه تيمش

همه چيز رو كنترل مي كرد. و يه تيم فوق العاده به سرپرستي دكتر

اودواديا كه شامل دكتر شاه، دكتر بهانسالي، دكتر دستور و كلي

متخصص داخلي ديگه بود خيلي از وقت ارزشمندشون رو صرف اين

كردن كه مطمئن شن وضعيت من رو به بهبوده!

شب 2 اگوست كه من بهوش اومدم سخت ترين شب براي دكتر

اودواديا بود. يه ادم خيلي خوب با سطح بالاي علمي كه خودش رو

وقف پزشكي و درمان بيماران كرده كسي كه ساعت ها بيش تر از

اوني كه بايد تو بيمارستان مي مونه و اينجوري كه به من گفته شده

اون شب ( 2 اگوست) اون بيش ترين زمان ممكن رو پيش من مونده

بود و بعد كه وضعيت من تثبيت شد به خونه رفت و مادر پيرش رو اون

وقت شب از خواب بيدار كرده بود و ازش خواسته بود كه واسه ي يه

مرد جوون كه خيلي مريضه و وضعيتش بده دعا كنه. مادرش هيچ وقت

نمي دونست كه اين كيه كه داره براي سلامتي اش دعا مي كنه اما

اين كار رو كرد!( دستش درد نكنه! نور به قبرش بباره!) . اون براي من

اين كار رو انجام داد. و بعدش دكتر اودواديا به اتاقش رفت ويولونش رو

كه تو نواختنش فوق العاده است برداشت و تا 3 صبح مشغول ويولون

زدن بود.

دكتر اودواديا خيلي منظمه! و به خاطر تجربه قبلي و بدي كه از بيمارايي

كه يه جوري با سينما مرتبط بودن داشت خيلي براي پذيرش من تو

بيمارستان breach candy مردد بود اما نرم شد و وقتي بيشتر با ما

اشنا شد اون خصوصيتي رو كه به خاطرش مشهوره نشون داد. يك

ماه بعد از شروع شدن درمان برادم رو كه مسئول كارها بود رو

خواست و از پذيرفتن حق الزحمه اش خودداري كرد . و وقتي اصرار

برادرم رو ديد خيلي سريع با گفتن اين جمله بحص رو تموم كرد: " من

از بيمارايي كه از مرگ حتمي نجاتشون دادم هيچ پولي نمي گيرم.

اصلا هم سعي نكنين واسه من براي تشكر و پاداش هديه اي

بفرستين (خوب شايد بچه داشته از افعال معكوس استفاده ميكرده! )

اگه خدا خواست و همه چيز خوب پيش رفت دوست دارم كه اميتا و

خانواده اش براي صرف غذا يه روز خونه من بيان! (من اگه بودم پول كه

نمي گرفتم هيچ يه پولي هم به اجيتا ميدادم تا اميت و خانواده اش يه

روز بيان يه نون ماستي در خدمت باشم!!! مهمون نوازي رو مي

بينين؟ مهمان مني به اب لب جوي!!!)

بحث و جريان اينجوري تموم شد!

در طول مدت طولاني حضور من تو icu دكتر اودواديا بيماراي ديگه

خودش رو هم به همون icu اورده بود و مراقب همه بود!

هنوز هم در شرايط اضطراري اون اولين كسيه كه من بهش مراجعه

مي كنم و اون هنوز هم از من هر د فعه پيشش ميرم هيچ حق

ويزيتي نميگيره!( خداییش اميت هم دكتر مفتي گير اورده ها! ميگن

پزشكي سفر زيارتيه و دندون پزشكي سياحتي واسه همينه ديگه!!!)

خوب برگرديم به icu ( خيلي سبك نگارشي اميت رو دوست دارم! مثل

به داستان جريان رو تعريف ميكنه با يه توصيف قشنگ كه فكر مي كني

الان همه چيز جلو چشمت داره اتفاق ميفته! حالا شما به ترجمه بد

من نگاه نكنين كه حسابي داغان كردم خاطره رو!!!). جنگيدن با بدنم

شده بود كار هر ساعت و هر دقيقه من. هر از گاهي يه وضعيت

اورژانسي پيش مي اومد و تيم پزشكي همه ميومدن. اونا يه برش

(خداييش ترجمه اين مديكال ترم ها به فارسي هم سخته ها!!! مثلا

اينجا مي خواستم یاداوري كنم چي ميخونم!!! خيلي خوبه ادم جنبه

داشته باشه!مگه نه؟ )تو گردن و ناي من ايجاد كرده بودن و از طريق

اون يه لوله گذاشته بودن كه به يه دستگاه وصله تا به جات نفس

بكشه. وقتي كه ناي بريده ميشه فرد توانايي صحبت رو از دست ميده

. به خاطر همين با همه با ايما و اشاره ارتباط برقرار ميكردم. من حق

خوردن هيچ چيز كه شامل اب هم مي شد رو نداشتم و اين دردناك

ترين بود.تشنگي من رو مي كشت و اين قدر بدبخت بودم كه شب

كابوس ميديدم از روي كلي قالب يخ كه اطراف خونه ام پراتيكشا بودن

مي افتادم. من خواستم كه بهم قلم و كاغذ بدن تا چيزايي كه ميخوام

رو بنويسم و بين اسناد و كاغذاي بايگاني شده ام اون برگه هايي كه

نوشته بودم پبدا مي شن كه محتواي بيشترشون اصرار زياد و

مظلومانه واسه اينه كه بهم آب بدن. يكي از اونا خواهشيه كه به

بنگالي واسه جايا نوشته بودم يه اين اميد كه دكترا متوجه نشن و جايا

از روي رحم و شفقت خواهش شوهرش رو براورده كنه اما اينم كارگر

نشد!!!

وقتي اجازه داده شد كه ملاقاتي داشته باشم بنا به درخواست من

بچه ها رو اوردن. اونا خيلي كوچيك ،كم سن و ترسيده بودن ولي

شجاعتشون رو حفظ كردن. شويتا كه بزرگتر بود هميشه از دكتر و

پرستار و بيمارستان مي ترسيد حتي هنوز هم امپول زدن واسش

خيلي سخته. با وجود اينكه به نظر مي رسيد همون لحظه بزنه زير

گريه ولي اومد و من رو ديد. ابيشك هم با وجود اينكه به خاطر چيزي

كه ديده بود داشت مي لرزيد اما هنوز جسورانه شيطنت ميكرد!

(الهي! من كه عاشق اين شيطونياشم!!!) اما خيلي زود اروم شد

وقتي من در جواب اين سوالش كه اين وسايل كه بالاي سرم اويزونه

چيه گفتم كه اينا يه چندتا بادكنكه كه من در طول روز باهاشون بازي

ميكنم! و اونم حرف من رو باور كرد. چندجاي معده من رو براي خارج

كردن مواد سمي سوراخ كرده بودن (نظرتون چيه از اميت بخوايم از اين

به بعد به جاي معده از واژه توپ چهل تكه استفاده كنه؟!!!) و كلي

لوله پلاستيكي گذاشته بودن و من به ابيشك مي گفتم اينا هم يه

سري پرچمه كه گذاشتن من باهاشون بازي كنم . براي شوخي مي

گفتم كه معده ام تبديل به يه زمين گلف كوچيك شده (البته تعداد

گودال هاي روي زمين به خاطر مراحل بعدي بيش تر مي شد اما اين

مال يه روز ديگه و شايد يه پست ديگه باشه !!!) (اينجا رو عين جمله

اميت رو نوشتم ! ولي خداييش زمين گلف هم تشبيه خوبيه ها!!!) اون

همه حرفاي من رو باور كرد اما همون طوري كه تو پستاي قببلي هم

گقته بودم همه چيز خراب شد وقتي يكي از دوستاش تو مدرسه

بهش گفت : "بابات داره ميميره،نه؟" (توضيحات: اميت تو چندتا پست

قبليش گفته بود اين موضوع رو اينكه بعد از اين حرف دوستش ابيشك

افسردگي شديد ميگيره و اون قدر رو روحيه اش اين حرف تاصير مبزاره

كه اونكه هميشه جزو 3 تا شاگرد اول مدرسه بوده جزو گروهي قرار

ميگيره كه به قول خودمون كف كلاس رو تشكيل ميدن! و يكي از دلايل

اينكه اميت ابيشك و شويتا رو واسه ادامه تحصيل ميفرسته سوئيس

همين بوده تا از اون محيط دورشون كنه البته دليل ديگش هم اين بود

كه ميگفت چون تو هند من و جايا رو ميشناختن ممكن بود بين بچه

هاي من و بقيه تبعيض قائل شن واسه همين فرستادمشون يه جايي

كه كسي حتي اسم باليوود رو هم نشنيده بود تا مثل بقيه باهاشون

رفتار شه!!!)

Icu يه جاي به ياد موندنيه! نميتونم ارزو كنم كه كسي اونجا باشه

ولي از توصيف روزهايي هم كه اونجا گذروندم نميتونم چشم پوشي

كنم.

خواهر اماريا بنا به دلايلي اتاق من رو بعد از 2 اگوست عوض كرد و

من به اتاق 1 رفتم. اتاقي كه خواهر اماريا بعدا بهم گقت براي همه

مريضاش شانس اورده. اتاق بهترين امكانات رو داشت. و من از موهيت

وجود دو تا ينجره تو اتاق برخوردار بودم يكي پشت سرم و يكي سمت

راست.وقتي يه ذره حالم بهتر شد خواستم كه تخت من رو يه خورده

جابجا كنن تا من بتونم هر دو تا پنجره رو ببينم.حالا اون پنجره اي كه

پشت سرم بود سمت راست قرار گرفته بود و اين همون پنجره اي بود

كه بيشتر از اون بيرون رو نگاه مي كردم. پنجره رو به دريا بود.در طول

مونسون (همون زمان بارش باران هاي موسمي!)ابرهاي خاكستري و

و باروني كه مثل شلاق به تن صخره هاي سياه مي خورد الهام

بخش من بود كه يه چند خطي شعر بگم .اسمش رو گذاشته بودم outside ,inside" " اگه يه روزي به سرم زد و شجاعتش رو به دست

اوردم براتون ميزارمش!( بچه ها به حرف اميت توجه نكنين، بس كه

شكسته نفسي ميكنه اينجوري ميگه! فكر كنين همين كه به يه زبوني

كه زبون مادريش نبست شعر گفته تسلطش رو به ادبيات و زبان

انگليسي نشون ميده!البته به هرحال باباش دكتراي ادبيات انگليسي

داشته ديگه! اما من اين شعر رو خوندم ؛اولش نفهميدم كه چرا يه

همچين نظري در مورد بيرون داره چون ميدونستم اين رو تو بيمارستان

گفته و برام عجيب بود چه جوري يه نفر تو اون شرايط با اين ديد بيرون

رو ميبينه اما وقتي گفت با ديدن چه منظره اي اين شعر رو نوشته

كامل درك كردمش!حالا هم هر وقت شما بخواين براتون ميزارم) اما

پدرم اون رو خوند و فرداش با ترجمه هندي شعر برگشت. محشر بود.

پدر فقط ايده من رو گرفته بود و از اون يه اثر فوق العاده ساخته بود.

كاري كه انصافا فقط اون ميتونست انجام بده. ياده يه روز جاويد صاحاب

واسه ملاقاتم به بيمارستان اومد و پدر ازم خواست تا شعر رو واسش

بخونم! (ميبينين واسه عالم و ادم خونده ها اما به ما كه رسيد! نظرتون

چيه از روح پدرش بخوايم شب بره سراغش! چقدر من خبيثم اخه يكي

نيست بگه دختر تو كه شعر رو داري واسه چي مزاحم اميت و روح

پدرش ميشي؟!!!)

خيلي از دوستان و اشناها به ملاقاتم اومدن و من هميشه مديون اونا

هستم به خاطر دعاهايي كه برام كردن، طلسم و تعويذ هايي كه

اورده بودن تا زير بالشم بزارم. دعا و ابي كه ازvirgin mary كه يه

منطقه اي هست كه خيليا بهش اعتقاد دارن واسم اوردن. اب زمزم

كه برام از شهرهاي مقدس مكه و مدينه اوردن.معابد و مساجد،

كليسا ها و گوروردوارها (اگه اشتباه نكنم محل عبادت سيك هاست)،

دعاها و هديه ها، بازو بندها و طلسم ها،سنگ ها و يارچه ها و نخ

هاي مذهبي و هرچيزي كه تصور ميشد ممكنه باعث بهبود و درمان

من بشه. چه طوري ممكنه كه من تشكر كنم از همه اونايي كه من رو

تو عباداتشون باد كردن؟ اين كار غير ممكنه. هنوز هم هستن كساني

كه وقتي من رو ميبينن بهم ميگن كه چه رياضتي كشيدن براي

سلامتي من. اين يه قرضه كه من هيچ وقت از عهده پرداختش برنميام

اما با غرور و لذت بارش رو تحمل ميكنم.

گذروندن شب تو بخش مراقبت هاي ويژه واقعا سخت بود. من هيچ

شبي رو به خاطر دردي كه داشتم و بي خوابي نتونستم بخوابم. و

وقتي كه اين موضوع برام غيرفابل تحمل شدم تصميم گرفتم از اين

زمان براي سرگرم كردن و منحرف كردن ذهنم استفاده كنم.

وقتي كمي حالم بهتر شد و براي اولين بار پاهام رو رو زمين گذاشتم،

افتادم رو زمين. پاهام مثل يه تيكه لاستيك بود. فراموش كرده بودم بايد

چه جوري راه برم. همونجا يه حس توانايي و پهلوني كاذب بهم دست

داد و از بيمارستان خواستم اجازه بدن تو icu بمونم. من رو خوابيده

رو برانكار اورده بودن و من ميخواستم با پاهاي خودم از اونجا بيرون

بيام. اونا با بي ميلي قبول كردن و من تو همون اتاق 1 موندم. هر شب

كلي تلاش ميكردم كه به خودم دوباره راه رفتن رو درس بدم. يك

ساعت طول ميكشيد تا من بتونم فقط يك اينچ جابجا شم (لازم به

ذكره كه 1 اينچ ميشه 2.5 سانت). اما پافشاري مي كردم. و تمام

شب صرف اين مي شد كه خودم رو از تخت بيرون بكشم، وسايل رو

نگه دارم تا تلاش كنه خودم رو به ديوار اتاق كه فقط چند قدم اونورتر

بود برسونم و دوباره برگردم پيش تخت.

Icu جايي كه خيلي از بيمارايي كه اونجا ميان دردهاي شديدي دارن.

اكثرا يا بيهوش اند يا سطح هوشياريشون پايينه و وضعيتشون اين

اجازه رو بهشون نميده كه فرصت اين رو داشته باشن تا ببينن

دوروبرشون چي ميگذره و وقتي حالشون تا حدي خوب ميشه كه

بتونن اين كار رو بكنن منتقل ميشن به بخش. اما وضعيت من فرق

ميكرد. من كاملا هوشيار بود اما به خاطر يك دندگي و خواهش خودم

هنوز اونجا بودم بنابراين نه تنها وضعيت خودم بلكه وضعيت بقيه رو هم

ميفهميدم. اين تصميم بدي بود كه گرفته بودم! (خوب وقتي 4 نفر با

تجربه ميگن بايد بري بخش بگو چشم ديگه؟!! اين سوسول بازيا چيه

كه ميخوام رو پاي خودم بيرون بيام؟!! ولي بميرم بچه ام چي

كشيده!!!) من حالا مواجه شده بودم با افرادي كه رنج مي كشيدن.

ناله و فريادهاي دردناك اونايي كه وضعيت وخيمي داشتن تحمل ناپذير

بود. ميديم كه خيلي از بيمارها رو به icu ميارن و پرستارها و دكترا

كلي باهاشون ميجنگن تا بتونن زنده نگهشون دارن.اينكه چقدر

ميجنگيدن تا يكي رو دوباره برگردوننو چقدر انرژي و توجه روي هر كدوم

از بيمارا ميزاشتن فراموش نشدني بود. افرادي كه ميومدن اونجا

براشون ناشناس بودن اما اونا طوري براي سلامتي و نجاتشون تلاش

ميكردن و مي جنگيدن كه انگار اون بيمار از خون خودشونه. چه از خود

گذشتگي و فداكاري اي. واقعا شريف ترين شغله ( اينجا يه چيزي

ميگه كه به زبون ما ميشه خدا زيادشون كنه!!!) و They are God’s own men and women !

MF Hussain هنرمند بزرگ، يه نقاشي از hanuman كشيد و وقتي اجازه داده شد ملاقاتي داشته باشم بهم هديه داد. اين نقاشي از hanuman در حالت مورد علاقه اش بود.يعني وقتي داره كوهي رو حمل ميكنه كه اون كوه گياه دارويي شفابخشي داره براي laxman برادر Ram كه در جنگ با ravana زخمي شده .

بالا صاحب تاكري، كه علاوه بر مهارتش به عنوان

سياستمدار،كارتونيست ماهري هم هست يه كارتون مخصوص برام

كشيد كه yamraj الهه مرگ داشت از دست اميتا كتك ميخورد!!!

يه مرد جوون و محترم از برودا، نذر كرده بود كه اگه من خوب بشم

پياده به بمبئب بياد و پياده هم اين مسير رو كه تقريبا 800 كيلومتر بود

برگرده . من ديدمش و كلي اصرار كردم تا راضي شد از خير پباده

برگشتن بگذره.

يه روز كه در دوران نقاهتم تو پراتيكشا بودم يكي از كارمندا يه سبد

خيلي بزرگ پر از سمبوسه هاي خوشمزه اورد. اونا مال كسي بود كه

تو يكي از سالن هايي كه فيلم هاي من رو نشون ميداد يه مغازه

سمبوسه فروشي داشت. اون يه كاميون پر از اين سيدهاي

سميوسه اورده بود و بيرون تو خيابون منتظر بود و فقط ميخواست كه

من به يكي از اونا دست بزنم تا اون بتونه بره و همه سمبوسه ها رو

بين فقرا پخش كنه. اين نذري بود كه وقتي من مريض بودم كرده بود و

وقتي دليلش رو پرسيديم گفت كه هر دفعه كه قرار بوده يكي از

فيلماي من اونجا اكران شه اون قيمت سمبوسه ها رو براي سود

بيشتر بالا مي برده و امروز اون ميخواد كه با كمك به فقيرا به خاطر

اون مردي كه مسئول سود اونه و براي تشكر از اون كه اين رو ممكن

كرده دينش رو ادا كنه.

در طول 2 ماهي كه من تو بيمارستان بودم همه يه مرد تنها رو ميديدن

كه با يه دسته گل رز تازه جلوي در بيمارستان وايستاده و از اونجا

تكون نميخورد مگه وقتي كه يكي رو پيدا ميكرد كه گلا رو به من

برسونه. اون هيچ وقت خواهش نكرده بود كه من رو ببينه و حرفي هم

نميزد فقط يه دسته گل بود و ارزوي اينكه اون گل ها به دست من

برسه.وقتي خونه برگشتم يه روز دوباره اون گلاي رز قشنگ رو برام

اوردن اما اين دفعه اون ميخواست من رو ببينه. من بيرون رفتم و

باهاش صحبت كردم. اون اهل كشمير بود براي كسب درامد به بمبئي

اومده بود. وارد بازار سياه شده بود و بليط فيلما رو گرون تر از قيمت

واقعي و غير قانوني ميفروخت.اون اومده بود تا با بمبئي، بازار سياه و

من خداحافظي كنه و ميگفت با فروش بليط فيلماي من تو بازار سياه

تونسته بود خرج عروسي خواهرش و دستو با كردن به شغل واسه

خودش رو در بياره!

داستان هاي بي پاياني از اين شب زنده داري ها و فداكاري ها،

رياضت ها و تصميم ها و ارزوهاي سلامتي وجود داره. من قادر به

تشكر از همه به خاطر كارهايي كه كردن و دلايلشون نيستم! قادر

نيستم كه از خوبي خالق بزرگ به خاطر همه عشق و محبتي كه من

رو گيرنده اش قرار داده تشكر كنم.

خوب!چشمتون درد نكنه!چي؟ انگشتاي من؟ بزارين بشمارم ببينم

همه سرجاشونن...1..2..3..9 و اينم 10! ببينم بايد 10 تا باشن

ديگه،اره؟

اين هم از بخش دوم خاطرات. اميدوارم خوشتون اومده باشه. بخش

سوم هم در مورد بعد از مرخص شدن اميتاست كه به اميد خدا تو اپ

بعدي ميزارم!

حالا هم يه چندتا عكس ببينيد:

اينا عكساي همين فيلم كوليه:

اين اهنگش خيلي قسنگه البته اهنگاي ديگه مثل "دونو جواني مين مستي مين جور" ، "جواني كه ريل كهي" و "همكا ايشك هوا هه يارو" هم خيلي نازن!

این هم امیت و من موهان دیزای سر فیلمبرداری کولی!

اينم يه عكس از دكتر sharad shah

اين هم خانم اسميتا پاتل:

نبينم تو فكري گل پسر!

اين دوتا عكس رو هم واسه اين گذاشتم كه بعد از خوندن اپ شيوا وشيداي گلم دلم واسه زوج اميت امريتا تنگ شده بود!

چقدر جفتشون عسلن!

اين عكسا هم مال پروموي big boss هست كه البته قبلا تو پرشين

باليوود هم گذاشته بودمشون!

راستي بچه ها من يه سري عكس خيلي كمياب از اميت دارم كه

بيشترشون مال مجلات قديميه هند بوده و كيفيت خوبي نداره!

ميخواستم ببينم به نظر شما اپلودشون كنم تو وبلاگ یا ترجيح ميدين

عكسايي كه كيفيت بهتري دارن ببينين؟

منتظر نظرات قشنگتون هستم

فعلا بايييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي

تولدی دیگر

amit-fan-club — Fri, 28 Aug 2009 19:05:29 GMT

سلااااااااااااام به همه. خوب هستين؟ طاعات و عباداتتون قبول باشه.مي بينم كه تابستون هم داره نفساي آخرش رو مي كشه! اين تابستون كه زياد به من خوش نگذست آخه همون اولش مادربورد و سي پي يوي كامپيوتر سوخت و كلي حالم گرفته شد ولي در عوض الان علاوه بر اونا يه هارد 1 ترابايتي هم گذاشتم روش كه جون ميده واسه فيلم ريختن!

يه كار مفيد ديگه اي كه كردم هم ديدن فيلماي سوهاگ، جرمانا و مين آزاد هون بود! كه به خصوص اين دو تاي آخر محشر بودن. راستش فیلم جرمانا رو به خاطر ابنكه كارگردانش هريشكش موكرجي بود با اطمينان بيشتري خرديم و همش از اين مي ترسيدم كه مين آزاد هون قشنگ نباشه اما بالاخره دل رو به دريا زدم و بنا به توصيه بچه هاي گروه مين آزاد هون رو هم خريدم و بايد اعتراف كنم كه حتي فكرش رو هم نمي كردم اينقدر قشنگ باشه و به همه سفارش مي كنم حتما ببيننش به خصوص آخر فيلم كه اصلا فكر نمي كردم اين جوري باشه!

راستي پروموي علاالدين هم ديدم! به نظر مياد جالب باشه! اهنگي كه ريتش ميخوند كه جالب به نظر ميومد!

در ضمن كلي عكس هم اپلود كرده بودم كه نمي دونم چرا باز نميشه! شما نمي دونين چرا؟ ميشه كمكم كنين؟ آخه عكساي ناز و كميابي بودن. پس تو رو خدا اين دفعه من رو به خاطر اينكه عكس نزاشتم ببخشين!

خوب از اونجايي كه 2 اگوست روز تولد دوباره اميتا بود و خيلي از شما ها هم از اون بخش خاطرات خوشتون اومده بود من آپ اين دفعه رو اختصاص دادم به خاطرات آميت از اون ماجرا! البته چون خيلي طولاني بود تو 2 يا 3 تا آپ مينويسم. اميدوارم خوشتون بياد:

27 سال پيش!!! اما انگار همين ديروز بود.

كولي تو بنگلور فيلمبرداري مي شد چون مان جي (من موهان ديزاي) يه ايستگاه قطار واقعي مي خواست و بمبئي مجوزش رو نداد. اما اونجا مسئولا خيلي همكاري كردن اونا يه بخشي رو بستن تا ما بتونيم خيلي راحت اونجا كار كنيم. طوري كه من براي شوخي همش از مان جي سوال ميكردم كه چه جوري به وزير حمل و نقل ريلي مسلط شده و شكستش داده!

و اون تلفن اسميتا پاتل يك شب قبل! اون يه دوست عزيز يود كه من هميشه تشويقش مي كردم. اون با اهنگ و رقص كه متداول يود راحت نبود. هميشه حين صحبت ها مي خواست بدونه كه بايد چه جوري باشه و چي براش طراحي كردن و دوست داشت تا جايي كه ميشه نرمال باشه! اون يه زن قوي بود . اصلا به موقعيت و زرق و برق توجه نمي كرد و مي خواست تا جايي كه ميشه كارش به واقعيت نزديك باشه. اون اولين كار تجاريش يعني نمك حلال رو با من بازي كرد. خيلي از تمام بخشاي گيشه پسند فبلم خجالت ميكشيد اما تمام سعيش رو كرد تا همه چيز كامل باشه. بعد از موفقيت فيلم ما با هم شاكتي رو كار كرديم. وقتي اون به مدرش جايي كه قرار بود فيلمبرداري بكنيم رسيد مثل يه بچه هيجان زده و خجالتي بهمون گفت كه تو هواپيما چند نفر اومدن و ازش امضا خواستن چيزي كه مي گفت تا اون موقع تجربه نكرده بود. ما هم رو سر صحنه يا تو مراسم هاي خاص مي ديديم و من خيلي نمشناختمش و خيلي هم صميمي نبوديم. به همين خاطر هم تلفن اون تو نصفه شب با اون حالت برام عجيب بود. اون خودش واسه فيلمبرداي يه فيلم تو يه منطقه دور بود و اون موقع يعني سال 82 تو هند ارتباط تلفني سريع و راحت نبود. اون خيلي نگران به نظر مي رسيد چيزي كه من انتظارش رو از اون نداشتم.اون حالم و پرسيد و پرسيد كه سالمم يا نه؟مي گفت كه يه خواب بد ديده و بعد از اينكه با يه كم شوخي آرومش كردم تلفن رو قطع كرد.من تا اون موقع اسلا با هاش تلفني حرف نزده بودم اخه اون رو اونقدر خوب نمي شناختم كه بخوام يه همچين ارتباطي باهاش داشته باشمو هيچ وقت ارتباطمون فراتر از ارتباط سر صحنه نرفته بود.واسه همين تعجب كردم.روز بعد جايا و بزچه ها از بمبئي اومدن. آخر هفته بود و زندگي هم نرمال. ما داشتيم چندتا صحنه اكشن رو فيلمبرداري مي كرديم و همه چيز خوب پيش رفت. من بايد از لبه پل رو سقف قطار در حال حركت مي پريدم كه بدون هيچ حادثه اي انجامش دادم. بعد بايد از تو قطار در حال حركت رو يه گاري كه اونم حركت ميكرد مي پريدم و اون گاري هم من رو تا تونل مي بردو اين هم به خوبي انجام شد( اخه يكي نيست به اميت بگه عزيز من چرا نمبزاري يه بدلكار اين كارا رو بكنه؟ چرا اينقدر اصرار داري خودت از اين كاراي خطرناك بكني؟).بعد به محوطه دانشگاه بنگلور رفتيم و كلي صحنه خطرناك ديگه رو فيلمبرداري كرديم. تا اينكه.... شابد اسون ترين صحنه كه من بايد يه مشت ميخوردم و رو يه ميز مي غلتيدم من رو متوقف كرد خيلي بيشتر از يه صحنه!

بلافاصله بعد از اينكه كارگردان كات داد و بلند شدم يه درد تند و شديد احساس كردم. چيزي كه بارها تو رينگ بوكس مدرسه تجربه كرده بودم. (آخه اميت قهرمان بوكس بوده وقتي كالج مي رفته!!! ولي خداييش اصلا بهش نمي خوره، مگه نه؟) مثل اينه كه يه نفر اعصاب شما رو تو دستش گرفته و فشار ميده. از نفس مي افتي و كلي ادا و اصول در مياري تا شايد بتوني دوباره نفس بكشي. تو بوكس مدد كارا كمكت ميكنن تا يه نفس عميق بكشي و كمكت ميكنن تا يكي دو بار خم شي و دستت رو به پاهات برسوني اون وقت تو واسه راند بعدي اماده اي. اما اون روز سر صحنه درد از بين نرفت. موقع فيلمبرداري و جلوي اون همه جمعيت خجالت مي كشي كه بگي اسيب ديدي و درد داري واسه همين با تظاهر به اينكه همه چيز خوبه به آرومي به طرف زمين چمن رفتم و دراز كشيدم. هيچ كس نيومد حالم رو بپرسه آخه كسي فكرش رو هم نمي كرد كه من درد داشته باشم در حقيقت اونا فكر ميكردن كه من دارم ادا در ميارم تا مان جي اين روز پركار واسه همه اعضاي گروه رو تموم كنه. هركس يه درمان و روش خونگي رو پيشنهاد مي داد در حالي كه بقيه مشغول فيلمبرداري بودن. به نظر مي رسيد همه چيز نرماله. من از مان جي خواستم كه عذر من رو واسه اون رو بپذيره و من رو ببخشه و يه ماسين خواستم كه من رو به هتل برگردونه. بيش تر از 45 دقيقه با يه درد شديد و مشقت بار تو يه جاده پر دست انداز بوديم (الهي ! همه چيز دست به دست هم داده بدن تا آميت بيش تر درد بكشه!) به هتل رسيدم. ابيشك رو كه عادت داشت موقع برگشت من بپره تو بغلم هلش دادم و خودمو رو تختم انداختم. فقط اينقدر انرژي داشتم كه به جايا بگم كه از دكترم بخواد سريع خودش رو از بمبئي برسونه و بچه ها رو هم به خونه برگردونه.

تمام طول شب از درد به خودم مي پيچيدم و مي خواستم كه واسه كمتر شدن دردم بهم مورفين بدن. صيح دكترا با يه دستگاه اشعه ايكس اومدن و يه چندتايي عكس گرفتن اخه من نمي تونستم حركت كنم. اونا من رو به بيمارستان فيلومنا تو بنگلور منتقل كردن كه يه ساختمون با امكانات محدود بود. از اينجا يه بعد خاطراتم محو و كمرنگه. من داشتم به كما مي رفتم.درد شديدتر ميشد و من يه سختي نفس مي كشيدم و همش ماسك اكسيژن رو صورتم رو بر ميداشتم. (طفلي چقدر درد داشته!) دوست صميميم حبيب،جايا و برادرم كه مي خواستم اونجا باشه تنها كساني بودن كه پيشم بودن و نمي دونستم كه جاهاي ديگه چه اتفاقي داره ميفته.يادم مي ياد حبيب با كلي نوازش و چرب زبوني ازم مي خواست كه حرف بزنم و حتي بخونم، اخه دكتر ها گفته بودن كه بر طور سده نبايد بزارن كه من هوشياريم رو از دست بدم. همين طور به طور خيلي مبهمي يادم مياد كه يه پرنده كوچيك هم روي پنجره همون اتاقي كه من توش بودن نشسته بود.و يادم مياد كه اهنگاي مستر نتورلال رو مبهم و به سختي مي خوندم وقتي بقيه اصرار مي كردن چيزي بخونم.

ديگه نمي دونم بعدش چه اتفاقي افتاد. اما جند روز بعد يه كم بهتر شدم و در اين بين هم هر از گاهي به هوش ميومدم. يادمهكه جاويد صاحب (جاويد اختر) شاعر و نويسنده خيلي از فيلماي موفق من و همسرش هاني مادر فرهان تو بنگلور كنار تخت من بودن و من با اشاره بهشون جواب مي دادم. اين همه چيزيه كه يادم مياد .

يه جراح اعصاب بزرگ و مشهور به اون بيمارستان اومده بود تا يكي از بيماراش رو عمل كنه. جايا ازش خواست كه يه نگاهي هم به من بندازه قبل از اينكه من رو با پرواز غروب به بمبئي منتقل كنن و بعد بهم گفتن كه اون دكتر كنار در اتاق وايستاد و داد زد: "همين حالا اون رو رو تخت عمل بخوابونين وگرنه بايد يه جنازه رو با پرواز غروب با خودتون ببرين"

من عمل شدم. اونجا براي اولين بار گفته شد كه روده من پاره شده و كلي سم وارد معده ام شده و به همه اعضاي بدنم حمله كرده. دكتر اخطار داد كه اين جراحي كافي نيست و اون فقط يه كم وضعيت رو بهتر كرده و دوباره تا چند روز ديگه روده و معده ام پاره ميشه!

Indian air lines از روي لطف صندلي هاي جلو كابين رو برداشته بود تا من بتونم با برانكارد و اي سي يوي كوچيكي كه واسه طول مدت پرواز طراحي شده بود منتقل شم. ماه جولاي و فصل مونسون (باران ها فصلي) بود و وضعيت هوا نگران كننده بود اخه هر حركت ناگهاني براي من يه خطر بزرگ محسوب مي شد. خيلي از پرواز رو به خاطر اثر دارهايي كه بهم داده بودن به ياد نميارم ولي بادمه اون يكي از آروم ترين فرود هايي بود كه يه هواپيما ميتونه داشته باشه اون هم با اون بارن سنگين تو فرودگاه و يادمه كه همه مسافرا به خاطر كار شگفت انگيزي كه خلبان انجام داده بود شروع به دست زدن كردن. من رو از قسمت food service بيرون بردن چون راحت تر و مطمئن تر بود و وقتي داشتن اين كار رو مي كردن چند قطره بارون رو صورتم ريخت. به قطره بارون رو چشمم افتاد كه جاوبد صاحب اون رو پاك كرد. هاني و اون بعدا اين اتفاق رو در حالي كه خيلي احساساتي شده بودن واسم تعريف كردن و گفتن :"اين خيلي غم انگيز بود كه ببينيم تو، اين سمبل Angry young man كه بر از انرژي و حركت بود حتي نمي تونه انگشتش رو تكون بده تا يه قطره بارون رو از رو چشمش پاك كنه!"

يك امبولانس از طرف شيو سنا و به دستور بالا صاحب تاكري اماده بود تا من رو از فرودگاه به بيمارستان بريچ كندي ببره. ياش جوهر، پدر كارن همه ي هماهنگي ها رو انجام داده بود. اون همش بين بنگلور و مدرس در رفت و آمد بود و داروهاي ضروري و واحدهاي خون و پلاكتي كه لازم بود رو طب مدتي كه تو بيمارستان فيلومنا بودم تهيه مي كرد. ياش جي، شخص محترم و فارغ از خودي كه هميشه اماده بود به كساني كه تو دردسر افتادن كمك كنه. اون كسي بود كه وقتي وضعيتم بد تر شد به لندن رفت تا با دو تا متخصص هندي صحبت كنه تا به بمبئي بيان و من رو ببينن . يكي از بهترين انسان هايي كه مي تونين پيدا كنين. كسي كه همه دوسش داشتن و بهش احترام ميزاشتن و متاسفانه الان ديگه با ما نيست.

همون طور كه پيش بيني شده بود روز دوم دوباره معده ام پاره شد . من بايد دوباره عمل مي شدم. به خاطر راهنمايي هاي دكتر اودواديا و تيمش عمل دوم كه بعد از 5 روز انجام شده بود خوب پيش رفت اما من نتونستم اين عنل رو تحمل كنم و بيرون بيام. اونا ساعتا مصغول جنگيدن با بدن من بودن تا بتونن من رو به هوش بيارن... اما هيچ اتفاقي نيفتاد... به جايا اشاره كردن كه هيچ اميدي نيست و اون رو كنار تختم آوردن تا براي آخرين بار من رو ببينه...

اما دكتر اودواديا تصميم گرفت كه يه بار ديگه امتحان كنه. فشار خون و نبضم تقريبا صفر بود . من از نظر كلينيكي مرده بودم... اما دكتر اودواديا پافشاري مي كرد....40 آمپول كورتيزون رو پشت سر هم و سريع بهم تزريق كردن.اون ميدونست كه دوز زياد كورتيزون چه نتيجه اي داره و با من چي كار ميكنه اما ريسك كرد. استدلالش اين بود كه برگردوندن اون خيلي مهم تر از عوارض اين كاره.همه اين كارا با سرعت و بي قراري انجام شد تا... جايا ديد كه انگشت پاي من تكون مي خوره و داد زد و دكترا مشغول به حركت در آوردن قسمت هاي بالاتر بدنم شدن.

دكترا داد مي زدن و اسمم رو مي پرسيدن و اينكه پسر كي ام تا من رو به حرف بيارن و هوشيار نگه دارن... بله من زنده شدم...

خوب اين هم از بخش اول خاطرات! چه طور بود؟ اگه دوست داشتين بهم بگين كه بقيش رو كه مربوط يه بعد از به هوش اومدنشه روتو اپ بعدي بزارم!

منتظر كامنتاي نازتون هستم!

فعلا باييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي!

amit-fan-club — Sat, 09 May 2009 08:19:18 GMT

سلام به همه! خوبين؟

چي؟ چه عجب من اومدم؟! ميخواين گوسفندي شتري چيزي قربوني كنين؟ نه بابا راضي به زحمت نيستم! باور كنين خودمم ميدونم خيلي ديره! اره از آخرين اپم5 ماه ميگذره ولي تو اين مدت يا دانشگاه بودم يا وقتي برگشتم خونه نتونستم بلاگفا رو باز كنم! واسه همين هم به خيلي از دوستام نتونستم سر بزنم كه همين جا ازشون معذرت ميخوام! فكر ميكنم مشكل از كارت اشتراكم باشه!بايد عوضش كنم.

راستی اهنگ وبلاگ مال یه فیلم خیلی قدیمیه!خوشحال میشم نظرتون رو راجع بهش بدونم!

اين رو بدون شرح ببينيد! اما حتما نظرتون رو راجع بهش بگین!

و حالااااااااااااااااا!

در ضمن اقا مهدي ميدونم كه خيلي دير شده واسه ترجمه اون خبري كه خواسته بودين و من حسابي ازتون معذرت ميخوام! اما چون تو مرامم نيست كه يه نفر ازم چيزي بخواد و من بهش نه بگم الان ترجمه اون خبر رو هم ميزارم!(البته لازم به ذكره كه فكر كنم فيلمبرداري فيلم خيلي وقت پيش شروع شد و الان يا تموم شده يا ديگه در مراحل اخرشه! بازم ببخشيد واسه اين تاخير:)

"ابيشك و ايشواريا قرارداد بازي در فيلم اينده ي كارگردان مشهور ماني راتنام را براي بازي در نقش رام و سيتاي امروزي امضا كردند كه قراره برداشتي از رامايانا باشه. اين زوج قبلا در فيلم گورو در نقش زن و شوهر ديده شدن و زوجشون خيلي مورد تحسين قرار گرفت. با توجه به جادوي اين زوج ماني دوباره از اين زوج در پروژه اينده اش استفاده ميكنه. فيلمبرداري خيلي سريع و پس از اعلام تاريخ توسط اين زوج شروع ميشه ولي انتظار ميره كه خيلي زود شروع شه و اوايل سال ديگه اكران شه.ماني همچنين از بازيگر محبوب يعني گويندا براي بازي در نقش هانومان استفاده ميكنه. ساشي مدير برنامه گويندا هم اين موضوع رو تاييد كرده:" گويندا خيلي سريع قبول كرد و از اونجايي كه ماني راتنام يك كارگردان عاليه و در مورد رامايانا فيلم ميسازه حتي دوباره در مورد اين موضوع فكر نكرد و بلافاصله پذيرفت." نه تنها ماني راتنام بلكه راج كومار سانتوشي نيز اعلام كرده كه قصد ساختن رامايانا رو با اجي و كاجول داره. پس بزارين صبر كنيم و ببينيم كدام يك در نقش رام و سيتا موفق ترند: اجي و كاجول يا ايش و ابيشك!"

خوب حالا ميرم سراغ مسئله اي كه مدت هاست مي خوام بگم. نمي دونم چند نفر از شما به ارشيو وبلاگ سر زدين اما من قبلا يه بخش تو بلاگ داشتم در مورد خاطرات آميتا! كه تو اون بخش خاطرات خود اميت يا دوستاش رو مي نوشتم كه بعدها به دليل درخواست چندتا از دوستا حذفش كردم. اما چون واقعا خودم عاشق اون بخش بودم و خيلي هم واسه پيدا كردن و ترجمه كردن خاطرات آميت سختي كشيدم ميخوام يه بخشاييش رو دوباره تو اپ امروزم بزارم و اگه شما خوشتون اومد از اين به بعد دوباره اين بخش رو اضافه كنم! پس لطفا نظر يادتون نره!

البته قبلش یه توضیح کوچولو:

روز ۲۶ جولای سال ۱۹۸۲ سر فیلمبرداری فیلم کولی در بنگلورتو یه صحنه دعوا آمیت و پونیت ایسار باید با هم دعوا می کردن بعد از کلی تمرین اونا برای فیلمبرداری و اجرای اصلی آماده میشن اما موقع فیلمبرداری پونیت اشتباه میکنه و جو گیر میشه و ضربه رو خیلی محکم میزنه آمیتا هم از روی میز میفته و در همین حین به لبه تیز میز برخورد میکنه.بعد از اینکه میفته به بقیه میگه فکر کنم زخمی شدم اما بعد از چند دقیقه که حالش بهتر میشه پا میشه و ادامه صحنه رو میگیرن .موقع غروب آمیت احساس میکنه که حالش خیلی خوب نیست برای همین هم میره دکتر اما دکتره میگه که هیچی نیست و فقط یه گرفتگی ماهیچه است که با استراحت خوب میشه آمیت هم برمیگرده اما حالش به جای بهتر شدن بدتر و بدتر میشه و تو این مدت هم هیچ کدوم از بازیگرا و عوامل فیلم چیزی نمی دونستن تا اینکه فردا صبح که میبینن آمیتا برای فیلمبرداری نیومده یه کم نگران میشن (خسته نباشن) و وقتی میرن سراغ آمیت میبینن که حالش خیلی بده برای همین هم به یه دکتر خبر میدن و جایا و آجیتا رو هم خبر میکنن جایا هم فوری به دکتر خانوادگیشون تلفن میزنه و بهش میگه که باید خیلی سریع بیاد پیش اونا دکتره هم که فکر نمی کرده موضوع خیلی حاد باشه با یه کیف کوچیک میره پیش اونا و می فهمه که باید برن بنگلور.جایا .اجیتا. رامولا(همسر آجیتا و دوست صمیمی آمیت)شویتا و آبیشک و این آقای دکتر میرن بنگلور.وقتی به اونجا میرسن چندتا دکتر دیگه هم اومده بودن و حال آمیتا هم همون جوری بد بود و لحظه به لحظه بدتر هم میشد و اونقدر حالش بد بوده که دکترا منتقل کردنش به بیمارستان رو هم صلاح نمی دونستن اما آجیتا و بقیه اعضای خانواده در عرض یه مدت کوتاه تمام وسایلی رو که اونا لازم داشتن تهیه میکنن.تا اینکه فردای اون روز با هر سختی که هست آمیت رو میبرن بیمارستان و بعد از کلی عکس و آزمایش میفهمن که تشخیص اون دکتره بنگلوری اشتباه بوده(حیف که گناه داره و آمیتا هم بخشیدش اگه نه میگفتم الهی خدا ازت نگذره )و این خونریزی داخلی بوده که باعث اون دردا شده نه گرفتگی ماهیچه برای همین خیلی سریع آمیتا رو برای عمل آماده میکنن.و عملی که باید حداکثر بعد از ۶ یا ۷ ساعت انجام میشده بعد از ۷۲ ساعت انجام میشه(دیگه واقعا خسته نباشن ).خلاصه این عمل انجام میشه اما آمیت طفلی که دیگه خونی براش نمونده بوده میره تو کما.فکرشو بکنین بعد از عمل دکترا مجبور شده بودن بهش ۱۷ واحد خون بدن یعنی از ۵ لیتر خون یه چیزی کمتر از ۷۵۰ میلی لیتر خون برای آمیتا مونده بوده.تازه به خاطر آسیب دیدن یه سری از سلول های روده و معده کلی آنزیم هم وارد بدنش شده بوده که سلولهای سالم رو از بین میبرده. و حتی دکتر ها مجبور شده بودن که نای آمیت رو هم عمل کنن و برای همین هم یه اجازه کتبی از جایا میگیرن آخه ممکن بوده که به خاطر این عمل صدای آمیتا عوض شه خلاصه آمیتا میره تو کما و جایا هم هر روز برای دعا پیاده میرفته معبد.تا اینکه روز ۲ اگوست وقتی جایا از معبد برمیگرده و میاد بیمارستان می فهمه که آمیتا چند دقیقه است که نفس نمیکشه و مرده و تو این مدت هم دکترا تمام سعيشون رو کردن ولی بازم هیچ اتفاقی نیفتاده.جایا سریع خودش به icu میرسونه و با وحشت به دکترا نگاه میکنه.دکترا بدون توجه به اون داشتن تمامه یعسشون رو برای برگردوندن امیت می کردن اما بعد از ۱۱ دقیقه از مرگ آمیتا دیگه اونا هم خسته میشن و میگن که دیگه کاری نمیشه کرد و داشتن میرفتن که یه دفعه جایا فریاد میزنه :ولش نکنین اون حرکت کرد .من دیدم که انگشت پاش رو حرکت داد تو رو خدا بیشتر سعی کنین . دکترا هم برمیگردن و میبینن که انگشت پای آمیت خیلی آروم حرکت میکنه برای همین خیلی سریع دوباره دست به کار میشن و اینجوری میشه که آمیتا بعد از ۱۱ دقیقه برمی گرده.و این طوری بود که آمیتا به همه طرفداراش ثابت کرد اون واقعا همون قهرمانیه که اونا اعتقاد دارن اون شخصیت قدرتمند فیلم ها که همیشه با بدی ها می جنگیدو از خطراتی که براش پیش میومد جون سالم به در میبرد یه قهرمان واقعیه.این دفعه اون نیروی شیطانی چیزی نبود جز مرگ و این تصویر خیلی بزرگتر از چیزی بود که آمیتا یا هر موجود فانی شونده دیگه ای بتونه باهاش کنار بیاد.اما مردی که پشت این تصویر بود ترسیده بود خیلی ترسیده بود.از ضعف هاش اون دیگه به آینده خودش هم مطمئن نبود و حتی از تصویر بزرگ و با شکوهی که مردم ازش ساخته بودن هم می ترسید.

و حالا خاطره آمیت از اون روزا:

فرودگاهی قدیمی.وپی. گجرات .فیلم پوکار:

یک هلیکوپتر به آرامی روی باند حرکت میکنه وتوی هلیکوپتر به همراه خلبان یه بازیگره تازه وارد هم هست که نقش یه افسر پلیس رو داره.امیتا داره در کنار هلیکوپتر میدوه و درست بعد از این که هلیکوپتر بلند شد اون باید به جلو بچرخه و خودش رو از هلیکوپتر آویزون کنه .صحنه سختیه و طبق معمول این کار رو باید یه بدلکار انجام بده اما آمیتا بدل نداره و بعد از یکی دو بار تمرین کرد صحنه فیلمبرداری میشه.اون خسته به نظر میاد اما ادامه میده...

"انجام دادن این صحنه سخت برای من مثل یه پیروزیه شخصیه .وقتی این جور صحنه ها رو بازی میکنم از اینکه هنوز هم بعد از اون حادثه میتونم اونا رو انجام بدم سورپرایز میشم.شاید به خاطر اینه که من نمیتونم اون لحظه ویژه تو بیمارستان رو فراموش کنم" کمی مکث می کنه و بعد میگه:"اون روزی که من تونستم بعد از ۲ ماه برای اولین بار بایستم"

"دکترا گفتن که اگه من بخوام دوباره راه برم این کار رو فقط با کمک عصا می تونم انجام بدم. اما جایا اصلا احساساتش رو نشون نمی داد اون جسورانه مقابل من ایستاده بود و تمام سعی خودش رو می کرد تا من رو تشویق کنه.اما من مثل بچه ها گریه میکردم.من یادم نمیاد که هیچ وقت اونقدر گریه کرده باشم.چه اتفاقی برای من افتاده؟چه اتفاقی برای اون مردی که همه اون قهرمان اکشن میدونن افتاده؟اون مرد کجا رفته؟این سوالا شب و روز سراغم میومد و من نمیتونستم به چیزی فکرکنم به جز اینکه یه روز بتونم روی دو تا پای خودم وایستم "

"icu مثل یه دنیای دیگه است.بین بیمار ها یه آشپز بود و یه تاجر ما همه میل یه خانواده بزرگ بودیم که با یه دشمن مشترک مبارزه میکردیم"مرگ". من یه روز یه مریض رو دیدم که تختش پهلوی تخت من بود اما چند روز بعد اون دیگه اونجا نبود اما هیچ کدوم از ما حتی در این مورد بحث هم نمی کردیم.

صدایی که من اون رو شریک و مثل صدای مرگ میدونم صدای چرخ دستیه.چرخ ها خیلی تند می چرخه و بعد صدای قدم های شتابزده میاد و به هم خوردن وسایل فلزی و بعد یک سکوت مرگبار حتی همین الان هم شنیدن صدای چرخ دستی من رو مضطرب میکنه و میترسونه.

خب تو icu فرد اینقدر تنها و منزویه که وقتی هرکس از دنیای بیرون وارد میشه بهت احساس اطمینان دست میده. از اونجاییکه کسی اجازه نداشت به دیدن من بیاد من منتظر پرستاری میموندم که برای تعویض پانسمان میومد.رسیدن اون یعنی شروع یه درد وحشتناک جسمی اما با این وجود بازم من انتظار رسیدنش رو میکشیدم.گاهی اوقات یه زمانی میاد که درد دیگه درد نیست.همون طوری که یه نفر اکسیژن رو تنفس میکنه...من درد رو تنفس میکردم."(الهیییییییییییییییییییییییی!طفلی چقدر درد کشیده )

بعد از مرخص شدن از بیمارستان دکترا بهم گفتن که من فقط با عصا میتونم راه برم.... من به دهلی رفتم و تصمیم گرفتم که دوران نقاهتم رو اونجا تو یک مزرعه بگذرونم. من با خودم تمام فیلمای قدیمی ام رو برداشته بودم و هر روز اون ویدیو ها رو نگاه میکردم. صحنه های اکشن .اهنگام همه چیز رو و هر روز خیلی قبل از اینکه جایا و بچه ها از خواب بیدار شن به راننده میگفتم که من رو به دورترین قسمت مزرعه ببره. یه روز تصمیم گرفتم که اون جا یکی از صحنه ها رو دوباره بازی کنم برای همین هم نوار رو تو ضبط صوت گذاشتم و سعی کردم که همون حس و حالتی رو که باهاش این صحنه رو اجرا کردم بگیرم کاری که در ابتدا غیر ممکن بود چون من حتی نمی تونستم دستام رو حرکت بدم. برای همینم به خونه برگشتم در حالی که کاملا نا امید شده بودم.

بعد از یه مدت تصمیم گرفتم خودم وضعیتم رو بهتر کنم و تصمیم گرفتم از اول شروع کنم. تصمیم گرفتم هر چند قدمی که میتونم بدون کمک گرفتن از عصا بردارم و هر روز هم تعداد قدم ها رو زیادتر می کردم.موقع غروب هم روی صحبت کردن و تغییر حالتهای صدا تمرین میکردم. دیالوگهای فیلمهای دیوار و شعله و بقیه فیلم هام رو گوش میکردم و سعی میکردم تکرارشون کنم.میدونین این خیلی خنده دار بود که تو یه اتاق خالی داد بزنی:

"ruk jao.nahin tu bhu nke rak doonga"

دکترا به من گفته بودن که از اگوست ۸۳ میتونم کارم رو دوباره شروع کنم ولی من ژانویه ۸۳ سر کارم برگشتم و از همون جایی که کار رو ترک کرده بودم یعنی از همون صحنه فیلم کولی که ناتموم مونده بود شروع کردم. خیلی ها میگفتن من این کار رو به خاطر کسب شهرت و محبوبیت انجام دادم و این حرف اونا خیلی من رو ناراحت میکرد چون درست نبود .این کار فقط برای یه پیروزی شخصی بود که اعتقاد من رو به زندگی برمیگردوند.

جایا هم ۲ اگوست یه دسته گل برام فرستاد با یه کارت که روش نوشته بود:

"happy birthday amitabh bachchan"

خوب اينم از اپ اين دفعه!

منتظر نظرات قشنگتون هستم!

فعلا باييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي!

اميتا.خبر. عكس

amit-fan-club — Sat, 10 Jan 2009 13:23:18 GMT

سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام به همه ي دوستاي گلم!

خوبين؟ خوش ميگذره ؟ شما حال امتحانا رو ميگيرين يا خدا نكرده اونا حال شمارو؟ ايراد نداره! اصلا غصه نخورين. مثل من باشين! در حالي كه همه دوستام نشستن دارن فيزيولوژي و نورواناتومي ميخونن من خوشحال و خندون دارم مي آپم! تازه قبلش هم همش مشغول اپلود عكس و اين جور چيزا بودم!!! درس هم كه به قول استاد انقلابمون اگه خدايي نكرده ديدم شب خوابم نميبره ميرم سراغش!!!!!!!!

اصلا بگذريم! اومديم 10 دقيقه دور هم خوش باشيم يعني چي همش درس درس؟!!!

قبل از هرچيزي به راضيه خانم . آقا پارسا و آقا روزبه كه تازه به جمعمون اضافه شدن خوش آمد ميگم و اميدوارم كه از اومدنشون پشيمون نشده باشن!!!! بعدش هم از اقا رضا بابت لطفي كه دارن تشكر ميكنم! اقا رضا اگه ممكنه شما ايدي يا ايميلتون رو بزارين تا من بهتون ميل يزنم و در مورد عكسايي كه گفتين بيشتر با هم صحبت كنيم! در آخر هم ملتمسانه از فريده جون و شيوا و شيداي گلم ميخوام كه ما رو تنها نزارن! اخه حيف وبلاگاي به اين قشنگيه كه اپ نشه! بابا از اين دعوا ها هميشه هست و هركسي مياد نظرش رو ميگه و حق هم داره درست و غلطش هم با خودشه. البته اين بين بعضي وقتا كدورت هايي هم پيش مياد ولي ارزش اين رو نداره كه ادم خودش رو ناراحت كنه چون ارزش دوستي ها خيلي بيشتره! خوب خانوميا دوباره ازتون ميخوام كه نرين! باشه؟

مرسي!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

خوب حالا ميرم سراغ خبر مهم اين چند روز:

انتشار يه كتاب ديگه در مورد اميت جي به اسم " باچاناليا". نكته جالب حضور اميرخان تو مهمونيه اين كتابه و از اون جالب تر حرفايي كه ميزد. مثلا گفت: من تو يه خانواده سينمايي بزرگ شدم و ما از بچگي عادت داشتيم كه پيش هم ميشستيم و بحثاي سينمايي ميكرديم. يه بار كه داشتيم مجله فيلم فير رو ورق ميزديم به يه صفحه رسيديم كه عكس بازيگرهاي تازه وارد رو زده بود. ما هم شروع كرديم به نظر دادن در مورد اون ها و اينكه كدوم يكي ميتونه موفق بشه. تو اين بين چشمون به يه عكس فتاد و همه از ته دل زديم زير خنده و گفتيم اين يكي رو ببين! اين هم ميخواد بازيگرشه؟!!! و من الان بايد با شرمندگي اعلام كنم كه اون عكس اميت جي بود!!!!(الهيييييييييييييي! مگه بچه چش بود! فقط يه كم زيادي لاغر بود واسه همين قدش هم تو ذوق ميزد!!!)

اين هم يه سري عكس از اين مراسم.راستي ابيشك چقدر تريپش خلاف ميزنه مگه نه؟!

خبر ديگه هم اينكه بالاخره جايا خانم اعتراف كردن كه در يك نگاه عاشق اميت شدن. جايا تو يه مصاحبه گفته كه اولين بيار كه اميت رو ميبينه كلي از شخصيت اميت خوشش مياد و واسه دوستاش ازش تعريف ميكنه و دوستاش ميگن: كي رو ميگي؟ اون چوب خشك رو؟!!( لا اله الا الله! بابا بچه لاغر بوده گناه كه نكرده! چرا همش لاغر بودنش رو تو سرش ميزنين! خوبه چند سال بعد هيچكي تريپ اميت رو نداشت و همه بازيگراي هم دوره اش يه جورايي سعي ميكردن ازش تقليد كنن!) و بعد هم در مورد اينكه چرا اينقدر با عجله و بي سر و صدا عروسي كردن ميگه: ما قرار گذاشته بوديم كه اگه زنجير موفق شد براي مسافرت بريم انگليس اما وقتي بعد موفقيت زنجير اميت جريان رو با پدر مادرش در ميون گذاشت اونا مخالفت كردن و گفتن درست نيست كه ما قبل ازدواج با هم مسافرت بريم. البته اميت قبلا به خانوادش گفته بود كه ميخواد با من عروسي كنه واسه همين هم اونا گفتن كه بهتره اول عروسي كنيم بعد. اميت به من زنگ زد و گفت كه ميخواد با خانواده ام حرف بزنه و بعد بهم زنگ ميزنه و ميگه اونا چي بهش دادن. و خوب پدر و مادر من هم موافقت كردن و ما عروسي كرديم و بعد هم رفتيم انگليس( نتيجه اخلاقي: سفر به انگلستان ميتونه انگيزه قوي و مهمي واسه عروسي باشه و خيلي به پايين اوردن سن ازدواج در جامعه كمك ميكنه!!!!)

اهان! قبل از اينكه بريم سراغه عكا بايد بگم كه اهنگ اين دفعه وبلاگ اهنگ " لوته كويي من كا نگر" از فيلم آبيمانه كه من خودم خيلي دوسش دارم و هر كي اين اهنگ رو شنيده خوشش اومده!!!! اميدوارم شما هم خوشتون بياد.

حالا ميريم سراغ عكسا:

اميتا. شيشي كاپور و راج كاپور

اميتا و من موهان ديزاي كارگردان امر اكبر انتوني. نصيب. مرد. سوهاگ

اين هم چندتا والپيپر كه اميدوارم خوشتون بياد!( بابام دراومد تا اپلودشون كردم!!! بهترين كيفيتش رو گرفتم كه حالش ببرين. اگه كامل نيست كافيه سيو كنين تا درست شه!)

اين هم از اپ اين دفعه!ببخشيد اگه كم بود!همش تقصيره اين امتحاناست!

منتظر نظرات قشنگتون هستم!

واسم دعا كنين امتحانا رو خوب بدم!

فعلا بايييييييييييييييييييييييييييي!

اميتا.خبر.عكس

amit-fan-club — Wed, 17 Dec 2008 13:12:10 GMT

تعجب نكنيد!!!! اين وبلاگي كه بعد از مدت ها 2هفته پشت سر هم اپ شده همان وبلاگ اسطوره باليوود است! پس هم درست امده ايد و هم خوش!!!!

سلااااااااااااااااااااااااااااام به همه. عيدتون مبارك! حال و احوالات چه طوره؟خوش ميگذره؟ من كه حسابي دارم حالش رو مي برم اخه اين هفته هم از دوشنبه نرفتم دانشگاه!!! و واسه همين تونستم دوباره وبلاگ رو اپ كنم! قبل از هرچيز بايد به ميشاجون و مارال جون كه تازه باهاشون اشنا شدم خوش امد بگم! بعدش هم از شيوا و شيداي گلم و آقا بهزاد بابت راهنماييهاشون در مورد اپلود عكس تشكر كنم! واقعا مرسي.

در مرود اهنگ وبلاگ يه خواهشي ازتون دارم: لطفا حتما!!! بگين كه از چه جور اهنگي خوشتون مياد شاد يا غمگين! براتون ريتم مهمه يا معني؟ خواهش ميكنم. اخه اينجوري انتخاب آهنگ خيلي سخته!

در مورد اهنگ اين دفعه هم بايد بگم كه اين آهنگ يكي از آهنگاي فيلم برسات كي اك رات (اميتا. راكي) و به نظر من يكي از شاهكارهاي كيشوركماره!اميدوارم كه خوشتون بياد! البته اگه خوشتون نيومد ميتونين بگين تا عوضش كنم و يه اهنگ جديد بزارم يا همون اهنگ قبلي رو!

و حالا اپ اين دفعه و اول از همه خبرها:

جديدترين خبرها حاكي از اينه كه قراره اميت جي با رابرت دنيرو همبازي بشه!و به نظر ميرسه كارگردان فيلم داره تمام سعي خودش رو ميكنه تا نظر اين دوتا بازيگر بزرگ رو جلب كنه! فكرش رو بكنين چه فيلمي ميشه فيلمي كه توش اين دوتا اسطوره با هم بازي كنن؟

خبر بعدي در مورد اومد اميت به ايرانه! من بعد از اينكه متوجه شدم از اميتا دعوت شده بهش يه ايميل زدم كه ببينم مياد يا نه و اگه مياد كي؟ اما اميت جواب داد كه متاسفانه به خاطر برنامه كاري فشرده اي كه داره نميتونه بياد! و كلي از همه معذرت خواست!( اخه مگه معذرت واسه من اميت ميشه! من اميت ميخوااااااااااااااااااام!!!) البته از اونجايي كه واقعا برنامه كاريش وحشتناكه من هم قبول كردم كه واقعا نميتونه بياد!

و حالا يه موضوعي كه اين چند روزه حسابي فكرم رو به خودش مشغول كرده. يادتونه چند وقت پيش شيوا تو يكي از اپ ها نوشت كه تو يه وبلاگي مطالب وبلاگ ما رو كپي ميكنن!من ديگه بعد اون جريان به اون وبلاگ نرفتم كه ببينم هنوز داره به كارش ادامه ميده يا نه! اما چند روز پيش وقتي داشتم در مورد باباي اميتا سرچ ميكردم چون ميخواستم ببينم سايتاي ايراني چه اطلاعاتي دارن در موردش و اينكه معني فارسي شعر مدهوشالا رو ميخواستم اسم هاريوانش راي باچان رو فارسي وارد كردم وسط سايتا ديم يه سايتي اسم بيمارستان محل تولد اميت رو نوشته و از اونجايي كه من خودم اين موضوع رو بعد از كلي گشتن پيدا كرده بودم و تو اپ اولم گذاشته بودم خيلي خوشحال شدم و گفتم ايول مثل اينكه يكي ديگه هم پيدا شده كه كلي در مورد اميت سرچ ميكنه! واسه همين رفتم سراغش! چشمتون روز بد نبينه ديدم كه به به چقدر مطالبش آشناست! بله تو اين وبلاگ هم همه مطالب وبلاگ من كپي پيست شده بود و نكته جالب اينه كه صاحب وبلاگ يه زحمت به خودش نداده بود كه حداقل اسم من و شيوا و بخش نظرات رو از صفحه حذف كنه و فقط تهش نوشته بود نوشته شده توسط ساناز! اخه يكي نيست بگه عزيز من مگه يه مطلب چندبار نوشته ميشه؟!!!

حالا به نظر شما من بايد چي كار كنم؟ حسابي اين مدت اعصابم بهم ريخته! اخه خيلي ستمه كه تو كلي وقت واسه پيدا كردن عكس و مطلب بزاري و بعد يكي ديگه بياد ازش سوء استفاده كنه!

راستي اين هم ادرس وبلاگ اين فرد محترمه! گفتم برين هم از اطلاعات دست اولي كه داره استفاده كنين هم يه كم بخندين: http://kagaya.blogfa.com

و حالا نوبتي هم كه باشه نوبت عكساست:

اين عكس مال يه مصاحبه بعد از حملات تروريستيه!الهييي چقدر اين بچه احساساتيه!

اميت جي و پريتي جوووووووونم!

اميتا.جايا و جاويد اختر!

اميتا و كيشور كمار!

اميتا و نيتوسينگ!

اينجا هم ميخواسته با ابيشك كل بزاره!!!

و اين هم عيدي اين دفعه! جديدترين عكساي فيلم تين پاتي جديدترين فيلم اميتا:

خوب اين هم از اپ اين دفعه!

منتظر كامنتاي قشنگتون هستم!

فعلا باييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي!

آميتا. خبر. عكس

amit-fan-club — Thu, 11 Dec 2008 07:15:18 GMT

سلاااااااااااااااام به همه!

خوب هستين؟ تعطيلات خوش ميگذره؟ جاتون خالي من از 2شنبه درس و دانشگاه رو تعطيل كردم! نمي دونين چقدر بعد از امتحان حذفي درسي مثل فيزيولوژي مي چسبه! البته از يه طرف هم حالم حسابي گرفته شد چون نمي دونم چه بلايي سر تايني پيك اومده كه ديگه اپلود نميكنه و من هم سايت ديگه اي واسه اپلود نميشناسم و خلاصه همين چندتا عكس رو هم به زور تونستم تو اين اپ بزارم! اميدوارم شما به بزرگي خودتون ببخشيد!

خوب حالا ميرم سراغ خبرها:

اول از همه اينكه آميتا به اجلاسي كه بيل كلينتون دعوتش كرده بود نرفت و گفته كه دوست نداره كشورش و تو اين وضعيت ترك كنه!و فيلمبرداري تمام سكانس هاي فيلمهاش رو هم كه توش اهنگ بايد ميخونده يا ميرقصيده رو هم به خاطر همين حوادث اخير مومبئي يك ماهي عقب انداخته! (بس كه بچه با عاطفه است!!!)

اين بمب گذاري هاي مومبئي نه تنها واسه مسلمونا بلكه واسه آميتا كه هندو هست هم بد تموم شد و باعث شده خيلي از مردم ازش انتقاد كنن اخه "امر سينگ" دوست صميمي اميتا و "جايا" هر دو عضو حزب "سمجواد" هستند كه يه جورايي سرفدار اسلام و حتي بعضي وقت ها ضد هندوهاست!!!!! و همين موضوع باعث شده مردم ساده باور هند كه فكر ميكنن واقعا اين حملات كار مسلمونا بوده از اميت بخوان كه هرچه زودترارتباطش رو با اين حزب قطع كنه!!!!!!!!!!!

خبر بعدي بيشتر مربوط به خودمه اونم اينه كه جاتون خالي من يكي دو هفته پيش تونستم فيلم " the last lear " رو ببينم. بايد بگم فوق العاده است! يعني اگه نبينين نصف عمرتون بر فناست! داستان قشنگ ديالوگ هاي جذاب و از همه مهمتر بازي هاي فوق العاده!

البته من از پريتي انتظار بيشتري داشتم واسه همين هم بعد ديدن فيلم يه خورده تو ذوقم خورد و اگه بخوام به ترتيب زيبايي اجرا اسم بازيگرا رو ببرم بايد بگم : اميتا . شيفالي شاه. پريتي و از آخر هم آرجون. حالا وارد مبحث آميت ميشم كه تخصص خودمه!!!! راستش رو بخواين وقتي بلك رو ديدم فكر كردم كه اين اوج قدرت اميتاست و برام جوابي كه به كارن تو برنامه كافي ويت كارن داد بي معني بود! وقتي كارن ازش پرسيد بهترين اجرات و اميت جواب داد yet to come! و فكر ميكردم ديگه بهتر از بلك امكان نداره تا اينكه چند وقت بعد نيشابد رو ديدم. ميدونم كه خيلي ها با من در مورد نيشابد مخالفن اما صادقانه ميگم كه من نيشابد رو بيشتر از بلك دوست دارم و نيشابد رو 6 بار ديدم در حالي كه بلبك رو فقط 4 بار!!! درسته كه يه كم موضوع نيشابد با سليقه ماها جور در نمياد ولي من نمي تونم بازي زيباي آميت و حتي بعضي جاها جيا رو نديده بگيرم. البته ناگفته نماند صحنه گريه ي دختر ويجي وقتي داييش مياد خونشون خيلي طبيعي تر از گريه پريتي تو last lear بود! خلاصه گذش و گذشت تا سركار راج اومد و باز نظر من عوض شد و حالا هم كه the last lear !!! من كه واقعا به اين yet to come كه آميت به كارن گفت ايمان آوردم و منتظر teen patti هستم ببينم اونجا ميخواد چي كار كنه!!!!! و البته از اون مهمتر انگليسي حرف زدن آميتا بود كه واقعا گل كاشت! يه جوري ديالوگ ها شكسپير رو ميگفت كه هر كي نمي دونست فكر ميكرد اگه خود شكسپير نباشه ديگه حتما پسرشه!

راستش رو بخواين من يه دوست دارم كه به خاطر يه سري از عقايدي كه داره اصلا از فيلم به خصوص فيلم هندي خوشش نمياد و فقط فيلمهاي معناگرا نگاه ميكنه و از طرفي هم خيلي رو تلفظ بريتيش حساسه ! من اون روزي كه اين فيلم رو ديدم چون خيلي خوشم اومد به اون هم پيشنهاد دادم و با فاصله 1 ساعت دوباره نشستم نگاه كردم البته اين دفعه با اون! چشمتون روز بد نبينه مگه اين بشر گذاشت ما درست فيلم رو ببينيم هر چند دقيقه يه بار ميگفت: سحر چه قدر لهجه اميت قشنگه ميشه بزني اول دوباره اين ديالوگ رو گوش كنم! البته دروغ چرا من خودم هم خيلي از ديالوگ هاش رو واقعا دوست داشتم و پايه 100 بار ديدنشون هم بودم! به خصوص صحنه اي كه آرجون ميره خونه آميت يا صحنه اي كه آميت به پريتي ياد ميده كه داد بزنه واقعا محشر بودن! خلاصه اين دوست ما خيلي از لهجه آميت خوشش اومد من هم تا ديدم تنور داغه گفتم نون رو بچسبونم و واسش اون قسمت انفورگتيبل رو كه آميتا ديالوگاي فيلماش رو ميگه گذاشتم( تنها قسمت مجاز از نظر اون!) هر يك كلمه اي كه انگليسي از دهن آميت درميومد دوستم ميگفت كه لهجه اش خيلي توپه اصلا اشكال نداره و از اين جور حرفا ! من خودم هم ديالوگاي هندي رو واسش ترجمه ميكردم! تا اينكه رسيد به ديالوگ ديوار و چون من قبلا واسش گفته بودم كه آميت اينجا چي ميگه كاملا ساكت بوديم. بعد از اينكه ديالوگ تموم شد و آميت در مورد مادر خودش صحبت كرد بايد دوست من رو ميديدين! حسابي اشك تو چشاش جمع شده بود و اگه يه كوچولو ديگه اميت ادامه ميداد ميزد زير گريه!و الان هم بهم سفارش داده هرچي مصاحبه از آميت دارم واسش ببرم واسه تقويت ليسنسنگ!!!!!!!

خوب حسابي سرتون رو درد اوردم! ببخشيد همه اش واسه اين بود كه بگم اين فيلم رو از دست ندين!

حالا ميريم سراغ عكسها:

خوب اين هم از اپ اين دفعه! ببخشيد كه كوتاه بود! قول ميدم جبران كنم!

راستي آهنگ وبلاگ رو هم از فيلم دوستانا(اميتا. زينت. شاتروگان سينها )انتخاب كردم! خوشحال ميشم نظرتون رو درموردش بدونم!

منتظر نظرات قشنگتون هستم!

فعلا باييييييييييييييييييييييييييييييييي

amit-fan-club — Thu, 13 Nov 2008 06:52:18 GMT

سلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام!

خوبين؟ خوش ميگذره؟ چه خبرا؟ ميان ترم ها شروع شده يا نه؟ (حال گيري بود! نه؟!!!)

اول از همه يه معذرت خواهي بابت دير اومدنم! واقعا شرمنده ام! اما باور كنين تو اين 3 هفته اصلا خبري نبود آخه اميت هنوز تو مرخصي به سر ميبره (البته مثلا مرخصيه وگرنه وبلاگش همون ساعت 3 نصفه شب اپ ميشه!!!!!) و به خاطر همين بي خبري ميخواستم اين دفعه فقط با چندتا عكس اپ كنم كه يك دفعه اميت يه خبر توپ داد كه من دقيقا متن وبلاگ اميت رو واستون ميزارم!

Salon du Cinema does a retrospective of mine in Paris. Advisors have chosen ‘Last Lear’ and the two Sarkar’s. The Economic Forum in Davos, Switzerland invites me for their annual conference and wishes to decorate me. Al Gore conducts Live Earth Concert in Mumbai and seeks my participation to propagate global warming issues that I have been connected with. BIll Clinton writes in to ask me to join their global conference for the betterment of the world in Hong Kong and Tehran Film Festival wants me as their guest of honour. Hosni Mubarrak, the President of Egypt is on a state visit to India around the 18th of this month and the Embassy wishes my presence to acknowledge my contribution towards tourism in their country.

فكرش رو بكنيييييييييييييين! خداي من يعني ميشه اميت بياد ايران! فقط خدا كنه وسط امتحانا نباشه تا من بتونم برم ببينمش! آخه نيست با هم رفيق شديم شايد بهم يه وقت واسه ملاقات خصوصي داد!!!( ملاقات؟!!! هر كي ندونه بهم سفارش ميكنه واسش كمپوت ببرم!!!)

و يه چيز ديگه در مرود ايميلي كه اميتا به من زده بود كه چندتا از دوستان به خصوص الهام جووون ميخواستن در موردش بيشتر بدونن!

من امسال تابستون دلم رو به دريا زدم و 9 مرداد يه ايميل به آميت جي زدم و اون هم 10 مرداد جواب ايميلم رو داد! نمي دونين چه حالي داشتم وقتي تو اين باكس ديدم كه جواب ايميلم رو داده! اخه اصلا انتظارش رو نداشتم چون وسط تور انفورگتيبل بود و سرش حسابي شلوغ بود. ديگه وقتي جمله اول رو خوندم كه اصلا يكي بايد من رو از رو آسمون پايين مياورد! آخه با اين جمله شروع كرده بود:
My dearest Sahar,

آخرش هم نوشته بود كه:

Amitabh Bachchan, presently in New York on my concert tour

حالا ديگه خودتون فكر كنين من چه حالي داشتم!

بگذريم! اين هم از عكساي اين اپ:

من از جكي هم خوشم مياد! بامزه است!!!

لاوارث!

شعله!

واااااااي كه چقدر اين صحنه خواستگاري خنده دار بود!!!

سر صحنه نمك حرام

تين پاتي! (جديد ترين فيلم اميت!)

خوب اين هم از اپ اين دفعه! اميدوارم خوشتون اومده باشه!
منتظر كامنتاي قشنگتون هستم!
فعلا باييييييييييييييييييي!
‌

اميتا.خبر.تولد.عكس

amit-fan-club — Thu, 16 Oct 2008 06:29:18 GMT

سلام به همه؟ خوب هستين؟ درس و مدرسه چه طوره؟
من دفعه پيش تولد اميت رو تبريك گفتم اما هر كار كردم به چند دليل طاقت نياوردم كه اپ نكنم.اول واسه اينكه الهام جون من رو به بازي دعوت كرده بود و مگه ميشه دعوت الهام جون رو رد كرد؟!!!! دومين دليلش اين بود كه من پارسال هم واسه تولد اميت اپ نكردم! سومين دليلش هم اينه كه مگه ميشه با يه تبريك خشك و خالي سر و ته تولد اميت جي رو به هم اورد؟!!! و چون يه مدتي بود عكس نزاشته بودم تو اين اپ فقط عكس ميزارم:
اول از همه چندتا عكس از ساني دئول به خاطر خواهر اقا مهدي! ببخشيد من فقط همين چندتا عكس قشنگ رو تو نت پيدا كردم!!!!!!! نميدونم چرا اينقدر سايت و عكس در مورد ساني كمه؟!

خداييش هر دوشون شبيه درمندرا هستن ولي ساني بيشتر!
خوب حالا نوبت بازيه جالبيه كه چند وقتي هست شروع شده و الهام جون من رو هم دعوت كرده!
10 چيزي كه دوست دارم:
1. خدا.خودم. خانواده ام (اميتا هم يه جورايي عضوي از خانوادم شده!) و مهم تر از همه ايران كه روش خيلي تعصب دارم
2. اميتا و ابيشك ( البته قبلا اصلا ابيشك رو دوست نداشتم اما الان يه 3 سالي هست كه خيلي ازش خوشم مياد! خيلي عسله!)
3.فيلم ها و سي دي هام
4. كتاب خوندن و موسيقي و فيلمهاي معنا گرا!( حيف سينما ماوراء تموم شد!)
5.ايميلي كه اميتا بهم زد ( هر چند وقت يه بار ميخونمش!)
6.اينترنت و كامپيوترم. وبلاگ و پست هاي اميت جي و وبلاگاي دوستان!
7. تاريخ و ادبيات ( كه متاسفانه اصلا به رشته من مربوط نميشه!)
8.ماكاروني. پيتزا
9. انار. موز. هلو. شليل و گوجه سبز
10.تنقلات ترش

10 چيزي كه ازشون متنفرم:
1.ادم دروغگو و بي منطق
2.مهموني به خصوص از نوع عزا و عروسي
3. خريد كردن
4. بچه ها اگه گريه شون بيشتر از 3 دقيقه طول بكشه
5.يه ليست بلند بالا از مواد غذايي كه سر دسته اش ماهيه!
6.كارگردان ها و فيلم هاي باليوودي كه رنگ و بوي هاليوود داشته باشه
7.از اينكه يه نفر خواسته يا نا خواسته يه جوري رفتار كنه كه من فكر كنم مزاحمش هستم!( ترجيح ميدم رك و پوست كنده به خودم بگه!)
8.دكتر رفتن به خصوص از نوع دندونپزشكش ( نمي دونم بعد از تموم شدن دانشگاه بايد چه كار كنم!)
9. از اينكه دوستم كمتر از من واسه دوستي مايه بزاره هم خيلي بدم مياد!
10.افرادي كه به هر دليل به ايران توهين كنن!( كه اين يكي حسابي من رو كفري ميكنه)

خوب طبق رسم معمول من هم بايد 2 نفر رو دعوت كنم اما از اونجايي كه تمام دوستاي باليوودي كه من ميشناسم قبلا تو اين بازي شركت كردن واسه همين به نظر ميرسه كه اين شاخه دومينو به من ختم شه!
حالا قبل از اينكه برم سراغ عكسا يه خبر مهم ميخوام بهتون بدم اونم اينه كه اميتا درست روز تولدش تو بيمارستان بستري شد كه اين موضوع خيلي از طرفداراش از جمله من رو حسابي دپرس كرد! به خصوص وقتي شايعه شد كه حالش وخيم تر شده اما خبرهاي جديد حاكي از اينه كه اميتا به درمان پاسخ داده و قرار بود كه 3 شنبه مرخص شه! اما هنوز خبري نرسيده كه بتونم بهتون بگم الان خونه است يا بيمارستان!
به هر حال اميدوارم هرچه زودتر حالش خوب شه و بشه همون اميت پر انرژي با اون پست هاي محشر وبلاگش!
در ضمن من يه تصميمي گرفتم كه خوشحال ميشم نظر شما رو هم در موردش بدونم! از اونجايي كه من طي سال تحصيلي نميتونم خيلي زود زود اپاي طولاني بكنم تصميم گرفتم كه اپ هام رو كوتاه كنم طوري كه هر هفته فقط خبرهاي مهم رو بگم و سايد يه چندتايي عكس و نقد فيلم و مصاحبه رو هم هر چندتا اپ يه بار بزارم!نظرتون چيه؟
خوب حالا ميريم سراغ عكس ها:( شرمنده ولي بعضي از عكسها رو وقتي سيو كنين كامل ميبينين!)

شويتا هم كه كپي برابر اصل اميتاست!

اين هم اميتا و خانم شيشي كاپور!

بابا خوش تيپ!!!!

يه هه اميت كي استايل!!!

نميزارن بچه يه دقيقه راحت استراحت كنه!

خوب اين هم از اپ اين دفعه!اميدوارم كه خوشتون اومده باشه!
منتظر كامنتاي قشنگتون هستم!
فعلا بايييييييييييي!

اميتا.خبر.تولد.ميلي

amit-fan-club — Fri, 26 Sep 2008 07:09:18 GMT

سلام به همه! خوب هستين؟ ميبينم كه يه بوهايي داره مياد!!! بله خودشه به قول شاعر باز امد بوي ماه مدرسه! من كه خودم خيلي دل خوشي از اين بو ندارم شما ها رو نميدونم!
بگذريم از اونجايي كه مهر ماه شروع شده و من هم بايد برم دانشگاه در طول سال تحصيلي فاصله بين اپ هام يه كم بيشتر ميشه كه اميدوارم ببخشيد! البته تمام سعيم رو ميكنم كه خيلي طولاني نشه!
در ضمن پيشاپيش 11 اكتبر تولد اميتا جوووووووووووووووووون رو به همه تبريك ميگم!ان شاءالله همه واسه تولد 120 سالگيش دعوت شيم!

happy birthday to you happy birthday to you

happy birth day to you shahenshah

happy birthday to youuuuuuuuuuuu

خوب حالا ميريم سراغ اپ:
تو اپ قبلي يه عكس بود كه اقا مهدي خواسته بودن در موردش توضيح بدم. اون تصوير اسكن شده يه مقاله بود كه نشون ميداد اميتا و كارينا كاپوربيشترين تعداد سايت و فن كلوب رو تو نت دارن و بين بازيگرهاي مرد هم بعد از ابيشك اسم اميتا بيشتر سرچ شده!
خبر مهم اين مدت هم چيزي نبود جز هجوم كارگردان هاي معروف دنيا به سمت اميتا و سيل پيشنهادات مختلف كه شايد بشه مهمترينش رو پيشنهاد كارگردان "رژه پنگوين ها" كه برنده جايزه اسكار شده دونست. البته كارگردان هاي مطرح ديگه اي هم مثل ريدلي اسكات ( كارگردان گلادياتورها) پيشنهاد هايي به اميتا دادن! اميتا هم كه از سال 2000 تا الان كلي از اين پيشنهادها رو رد كرده بود به خاطر اين كه از فيلنامه خوشش نيومده بود يا اينكه احساس ميكرد تو اون فيلم به اسيايي ها توهين ميشه در جواب پيشنهاد ريدلي اسكات ازش فيلمنامه رو خواسته بود كه اون هم گفته بود هنوز اماده نيست و از اون جايي كه اميت خيلي رو نظم حساسه خيلي ها اين احتمال رو ميدن كه اميتا دومين پيشنهاد ريدلي اسكات رو هم رد كنه!
خبر مهم بعدي هم در مورد اميت خير خودمونه! اين دختر كوچولويي كه تو عكس ميبينين سال گذشته يه مشكل بزرگ قلبي داشت و خانوادش پول عملش رو نداشتن!اميت هم خرج عمل اين خانم كوچولو رو ميده البته قضيه به همين جا ختم نميشه بلكه بعد عمل اميت هميشه جوياي حالش بوده و با پدر و خانوادش در ارتباط بوده تا اينكه تو سفرش به كلكته به پدر اين دختر كوچولو زنگ ميزنه و واسه ديدنش وقت ميگيره!!( همه از اميت وقت ميگيرن اون وقت اميت...!!!) جالب اينه كه اين دختر كوچولو به اميت ميگه پدربزرگ!و اونايي كه اونجا بودن ميگن كه اميت هم خيلي دوسش داره و همون طور كه با نوه هاش رفتار ميكنه با اين دختر برخورد ميكنه! پدر دختره هم هنوز تو شوكه و ميگه ما هنوز مديون اميت جي هستيم بابت كمك نقديش اما اون با اين كارش واقعا رو همه ما تاثير گذاشتهو همه رو شرمنده خودش كرده!

و حالا فيلم امروز كه فيلمي نيست جز:

ميلي
بازيگران:اميتا باچان. جايا بادوري
كارگردان: هريشكش موكرجي
داستان فيلم:
صحنه اول:هواپيما از روي باند بلند ميشه و يه پيرمرد با نگاهش كه پر از بيم و اميده اون رو تعقيب ميكنه.
فلش بك:ميلي ( جايا) يه دختر شاد و سرزنده است كه نمام اهلي ساختموني كه توش زندگي ميكنه دوسش دارن! يه پسر مجرد جديدا يكي از واحد هاي ساختمون رو اجاره كرده به اسم شيكر(اميتا) كه دقيقا بر عكس ميليه! يه پسر بداخلاق و عصبي و دائم الخمر كه اصلا حوصله بچه ها رو نداره! يه روز كه ميلي طبق معمول بچه ها رو دور خودش جمع كرده بود و داشتن شعر ميخوندن شيكر با عصبانيت مياد و دعواشون ميكنه و ميگه دوست نداره ديگه صداي بچه ها رو بشنوه! ميلي و شيكر دعواشون ميشه در همين حين يكي از بچه ها به ميلي ميگه:" با اون دعوا نكن. اون خيلي خطرناكه ! مامانم ميگفت كه باباش مامانش رو كشته! حتما خودش هم ادمكشه!" شيكر وقتي اين حرف رو ميشنوه با ناراحتي ميره خونه. ميلي هم اون بچه رو دعوا ميكنه و از بچه ها ميخواد كه ديگه از اين حرفا نزنن! وقتي ميلي ميره خونه شيكر ميبينه كه دست شيكر خونيه و ميفهمه كه اون يه شيشه مشروب رو شكسته و ميخواسته خودكشي كنه! ميلي زخم رو ميبنده و تو اون مدت يكسره به شيكر سر ميزنه و ميگه كه اين وظيفه همسايه هاست كه به هم كمك كنن! كم كم يخ شيكر هم باز ميشه تا اين كه يه روز داستان زندگشي رو واسه ميلي تعريف ميكنه و ميگه كه مادر و پدرش خيلي هم رو دوست داشتن و خوشبخت بودن تا اينكه مردم شروع ميكنن به حرف زدن پشت سر مادرش و اينكه اون با يه مرد ديگه رابطه داره! بالاخره يه روز تحمل پدر شيكر تموم ميشه و همسرش رو ميكشه و بعد از اينكه ميفهمه اشتباه كرده بوده خودكشي ميكنه! اون روز وقتي شيكر از مدرسه برميگرده ميبينه كه جلوي خونه جمعيت زيادي جمع شدن و وقتي ميره تو جسد مادرش رو ميبينه! خاله شيكر اون رو بزرگ ميكنه اما شيكر كه مردم رو مسئول از دست دادن خانوادش ميدونه هيچ وقت نميتونه اونا رو ببخشه و واسه همين هم اونجوري رفتار ميكنه و از ارتباط با دنياي بيرون ميترسه!
ميلي وقتي داستان رو ميشنوه تصميم مگيره به شيكر كمك كنه و تا حدودي موفق هم ميشه! تا اين كه يه روز حال ميلي بد ميشه و چند روزي نميتونه به شيكر سر بزنه تو تمام اين مدت شيكر هر روز يه دسته گل با يه نامه ميداده به خدمتكارش تا براي ميلي ببره و ميلي هم همونجا جواب نامه رو ميداده تا اينكه يه روز دسته گل ميرسه ولي به جاي خدمتكار خود شيكر اورده بودش! شيكر دسته گل رو خودش اورده بود چون ديگه نميتونست دوري ميلي رو تحمل كنه و در ضمن به ميلي پيشنهاد ازدواج داد. وقتي شيكر جريان ازدواج رو با پدر ميلي در ميون ميزاره اون موافقت نميكنه! شيكر هم ناراحت ميشه و ميگه من فكر ميكردم حداقل شما من رو به خاطر گذشته و اشتباه پدرم مجازات نكنين اما شما هم مثل بقيه هستين! پدر ميلي در جواب ميگه كه اون اين اجازه رو به شيكر نميده چون ميدونه كه شيكر تا الان سختي هاي زيادي كشيده و دوست نداره بيشتر از اين ناراحتش كنه. وقتي شيكر دليلش رو ميپرسه پدر ميلي ميگه كه ميلي سرطان خون داره و پسرعموي ميلي كه دكتره گفته هيچ اميدي نيست! اون شب شيكر ميره خونه اما از فردا ميره سراغ دكترهاي مختلف تا اين كه يه دكتر ميگه كه چندوقتيه يه دكتر سوئدي ادعا كرده كه تونسته يه روش واسه درمان اين بيماري پيدا كنه! شيكر كه اين رو ميشنوه با خوشحالي ميره پيش پدر ميلي و جريان رو به اون ميگه و با اصرار زياد دوباره ميلي رو خواستگاري ميكنه. پدر ميلي هم قبول ميكنه و قرار ميشه ميلي و شيكر بلافاصله بعد ازدواج برن سوئد.
صحنه اخر: هواپيما از روي باند بلند ميشه و يه پيرمرد با نگاهش كه پر از بيم و اميده اون رو تعقيب ميكنه.
نقد فيلم:
ميلي يه كار تحسين برانگيز ديگه از هريشكش موكرجي كارگردان فيلمهايي مثل اناند. نمك حرام. گودي و ابيمانه! كه در مورد خصوصيات كارهاش تو نقد ابيمان توضيح دادم! داستاني كه به زيبايي تمام قدرت عشق رو به تصوير كشيد البته برخلاف خيلي از فيلمهاي هندي كه قدرت بي نهايتي براي عشق قائلند و عشق رو معجزه گر ميدونن تو اين فيلم ميلي و شيكر با يك نگاه عاشق هم نشدن و در ضمن هيچ معجزه اي هم اتفاق نيفتاد!
بازيگرا اجراي فوق العاده اي داشتن و از هريشكش انتظاري غير از اين نميره! اون خيلي خوب بازيگر و كاراكتر رو با هم هماهنگ ميكرد و در عين حال بنا به گفته همه افرادي كه باهاش كار كردن محيط خيلي راحتي رو واسه همه فراهم ميكرد! اين محيط اينقدر راحت و صميمي بود كه زماني كه اميتا و جايا تصميم به ازدواج گرفتن ( قبل از اكران ابيمان) اولين فردي كه خبر رو بعد از خانوادشون به اون دادن كسي نبود جز هريشكش!
خلاصه كه به نظر من اسم هريشكش ميتونه اين اطمينان رو به شما بده كه يه فيلم زيبا و متفاوت در انتظارتونه!
واين هم 2نكته اي كه من تو اين فيلم خيلي دوست دارم:
1. اهنگاي فيلم: اين فيلم 3 تا اهنگ داره كه من 2 تا از اهنگاش رو كه كيشور كمار ميخونه خيلي دوست دارم:
aaye tum yaad mujhe
و
badhi sooni sooni hai
اهنگ ديگه فيلم هم كه يه اهنگ شاده رو ميلي و بچه ها ميخونن كه اسمش هست main kahan poolon se
2. داستان پردازي فيلم: به نظر من نحوه داستان پردازي فيلم يعني بيان داستان اصلي تو يه فلش بك كار واقعا جالبي بود درضمن از اين كه صحنه اول و اخر هم يكي بود خيلي خوشم اومد. البته نبايد پايان فيلم رو فراموش كرد! بر خلاف اكثر فيلمهاي هندي كه هپي اند هستن كارگردان انتخاب پاين رو براي اين داستان به عهده بيننده گذاشت! ولي خداييش اگه به خوشي تموم ميشد كه خيلي مسخره بود اگه هم كه ميلي ميمرد اون وقت طفلي شيكر چي كار ميكرد؟!! بعد سالها با زندگي اشتي ميكنه و بعد بلافاصله شاهد مرگ عشقش باشه! خدا ميدونه اگه ميلي ميمرد چه بلايي سر شيكر ميومد!!!!

ميدونم اصلا كيفيت نداره اما اينجا شيكر خيلي رمانتيك دستش رو گذاشته رو دست ميلي!!!!!

خوب اين هم از فيلم دوست داشتنيه ميلي كه من خودم به شخصه عاشقشم!!!
و حالا چندتا عكس از فيلماي جديد اميت جي به درخواست اقا ايرج!
شوبيت كه هنوز فيلمبرداريش تموم نشده! اميتا حسابي زده تو خط فيلماي متفاوت با گريم هاي جديد!

پشت صحنه كانك!

سركار راج كه يكي از بهترين فيلماييه كه ديدم و به نظرم اگه به سركار 20 بديم سركار راج 22 ميگيره!

بوت نات! اين دو تا اهنگش رو خيلي دوست دارم به خصوص chalo jaane do رو!

اپ اين دفعه هم تموم شد!
اميدوارم كه خوشتون اومده باشه!
منتظر نظرات قشنگتون هستم!
فعلا باييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي!